เวินเหรินชีชีได้ยินเรื่องในอดีตของเธอกับพ่อจากปากของเหวินเหรินไป๋อีเป็นครั้งแรก
ต่างจากสวี่สวี่ซึ่งเป็นเพียงผู้สังเกตการณ์ ถึงแม้น้ำเสียงของเหวินเหรินไป๋อีจะเรียบนิ่ง แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าผ่านไปแล้วกว่าสี่ร้อยปี เธอยังจดจำคนคนนั้นในความทรงจำได้อย่างแจ่มชัด
"พ่อของเจ้า... ดูภายนอกเป็นบุรุษสุริโอทั้งที แต่คนที่ละทิ้งขนบธรรมเนียมมากที่สุดกลับเป็นเขาเอง"
คนทั่วไปเห็นปีศาจกันตัวสั่นขี้รดขี้เท
แต่เขากลับรู้ดีว่าเธอเป็นปีศาจ แถมยังเดินเข้ามาหาเองอีก
อาศัยที่เธอไม่ยอมลงมือทำร้ายเขา เขายิ่งได้คืบจะเอาศอกขึ้นทุกที
แม้จะเห็นร่างแท้ของเธอเป็นปีศาจ เขาก็ไม่แคร์แม้แต่นิดเดียว ยังตื๊อให้เธอเล่าเรื่องราวของพวกปีศาจและผีให้ฟัง กระทั่งนำเรื่องเหล่านั้นมาดัดแปลงเขียนเป็นนิทานชาดกเล่มแล้วเล่มเล่า
เดิมที ตามข้อตกลงระหว่างเธอกับผู้อาวุโสในตระกูล
หลังให้กำเนิดบุตรที่มีสายเลือดมนุษย์แล้ว เธอต้องพาเด็กกลับไปยังถิ่นของเผ่า
แต่เพราะเหอจือชง
เธอกลับใจ
เธอซ่อนทั้งเขาและลูกที่ให้กำเนิดร่วมกันเอาไว้
ทุกคนล้วนรู้ว่าเผ่าปีศาจหามีทายาทยาก ยิ่งปีศาจตนใดแข็งแกร่ง ยิ่งให้กำเนิดบุตรได้ยาก ไม่มีใครคิดว่าเธอจะตั้งครรภ์ได้เร็วขนาดนั้น
ดังนั้นช่วงแรกเธอจึงซ่อนได้แน่นหนาดี
แต่ในที่สุด ผู้อาวุโสในตระกูลก็จับสัญญาณได้
เธอไม่ยอมให้ทั้งเขาและเด็กเสี่ยงอันตราย จึงเดินทางกลับถิ่นเผ่าเพียงลำพัง
เธอตั้งใจแก้ไขเรื่องให้จบก่อน แล้วจึงกลับมาหาพวกเขา
เหวินเหรินไป๋อีเล่าว่า
"ตอนที่ข้า... ตอนที่ฉันออกจากไป ฉันได้วางอาณาเขตสกัดเอาไว้ทั้งที่พำนักและทั้งภูเขาที่เจ้ากับพ่ออาศัยอยู่ ขอแค่พวกเจ้าไม่ก้าวออกนอกภูเขานั้นแม้แต่ก้าวเดียว ก็ไม่มีใครค้นพบพวกเจ้าได้ ยิ่งทำร้ายพวกเจ้าเป็นไปไม่ได้เลย"