บนหลังคารถของเขา ณ ตอนนี้มีคนหนึ่งยืนอยู่
หางจิ้งจอกสีเพลิงพัดผ่าน ผู้ช่วยรู้สึกตาลายวูบไปชั่วขณะ แล้วทั้งร่างก็หมดสติทันที ล้มลงกับพื้น
เจียงอวี่เฉิงเห็นดังนั้น ใบหน้าไม่แสดงความตื่นตระหนกออกมามากนัก เพียงถอยหลังหนึ่งก้าว แล้วเงยหน้ามองให้เห็นชัดว่าคนบนหลังคารถคือใคร
หรือจะพูดให้ถูกก็คือ ปีศาจ
หางจิ้งจอกสีแดงเพลิงที่แสดงออกอย่างโอ่อ่าอยู่ด้านหลังเธออย่างอิสระ หญิงสาวมองลงมายังเขาจากที่สูง แววตาปรากฏความเล่นเอ็นและความอยากรู้เล็กน้อย
ทันใดนั้นเธอก็ก้มตัวลง ทำท่าดุดันใส่เจียงอวี่เฉิงพร้อมกับแสดงร่างปีศาจออกมาเต็มตา ศีรษะทั้งใบกลายเป็นหน้าจิ้งจอก ขบเขี้ยวแสดงเขี้ยวเล็บ ดุจนตกใจ
แต่เจียงอวี่เฉิงกลับไม่ขยับแม้แต่น้อย มองจิ้งจอกตรงหน้าอย่างใจเย็นเช่นเดิม แล้วเอ่ยเสียงต่ำ เรียกเธอว่า
"คุณน้า"
คำเรียกเดียวเท่านั้น ทำให้จิ้งจอกแดงที่กำลังขบเขี้ยวแสดงความดุร้ายนิ่งค้างไปทันที
หูกระดิกเบา ๆ เหวินเหรินมู่หยากลับร่างเป็นร่างมนุษย์เดิมอย่างรวดเร็ว หรี่ตามองเขา ตาเปี่ยมความอยากรู้
"เธอรู้จักฉัน?"
เจียงอวี่เฉิงทำเสียงอืม "เคยได้ยินชีชีพูดถึงคุณ"
สายตาเขากวาดไปที่หางเจ็ดเส้นของอีกฝ่าย แล้วพูดอย่างสุขุมและจริงจัง
"ปีที่เจียงหวยถูกพากลับถิ่นตระกูลไปขังอยู่ในอาณาเขตสกัด ก็ต้องขอบคุณคุณด้วย"
เหวินเหรินมู่หยานั่งพับขาลงบนหลังคารถอย่างสบายใจ แล้วโบกมือให้เขา
"ไม่ต้องขอบใจฉันหรอก ตั้งต้นฉันก็ไม่ได้ทำเพื่อเธอ"
เจียงหวยเป็นลูกของชีชี ตามลำดับญาติก็นับเป็นหลานปู่ของเธอได้