เสียงของเสวียนเซียวไม่ดังนัก แถมแหบต่ำอีกต่างหาก แต่คนที่นี่ล้วนมีประสาทสัมผัสทั้งห้าเฉียบแหลม จึงได้ยินชัดถ้วน
ทุกฝ่ายเท้าหยุดกันทันทีพร้อมเพรียง ชัดเจนว่าได้ยินแล้ว
แต่ก็ยังมีพวกอย่างหลานจิ้ง ที่เอาศีรษะเอียงมาถามยั่วโมโหว่า
"หา? นายเพิ่งพูดว่าไงนะ? ฉันไม่ค่อยได้ยิน"
คนอื่นแอบกลิ้งตาใส่เขา แต่ก็ไม่มีใครห้าม
เสวียนเซียวมองเขานิ่ง ๆ คราวนี้เสียงดังขึ้นกว่าเดิม
"ขอโทษ ที่หลอกพวกนาย"
นอกจากนี้ เขาไม่พูดอะไรอีก
หลานจิ้งเห็นทีนี่ไม่พอ ยังอยากได้อีกสองประโยค แต่แล้วเสวียนเซียวก็เงยตามองกวาดเขาเย็นชา แล้วพูดตรง ๆ
"หูไม่ได้ยินชัด ส่วนมากน้ำเข้าหู ตบให้เป็นทุนเดิมก็หาย"
ความหมายในตาก็คือ จะเอามาลุยกัน หรือจะให้รักษาหูก็แล้วแต่
หลานจิ้งเหมือนรอประโยคนี้อยู่แล้ว ตื่นตัวขึ้นทันที เริ่มกางแขนเสื้อ
"มาสิ! ตีกันเลย!"
แม้จะรู้แล้วว่าตัวจริงของเสวียนเซียวเป็นมังกร แม้ตอนปกติที่เขาระงับลักษณะตัวจริงไว้ ตัวหลานจิ้งเองก็ยังเอาไม่อยู่ แต่พวกที่เข้าชั้นปีศาจพิเศษได้ ไม่มีใครขี้ขลาด
ทุกคนชอบประลองกับคนเก่ง
เทียบกับคำว่าขอโทษลอย ๆ ที่จับต้องไม่ได้ การลุยกันสักครั้งยังตรงไปตรงมากว่า
แน่นอน ที่เขายอมพูดประโยคนั้นออกมา ก็เพียงพอแสดงท่าทีของเขาแล้ว
วันนั้นเลย ปีศาจน้อยในวิทยาลัยปีศาจต่างได้ยินกันทั่ว
ต่อจากการทะเลาะใหญ่หน้าปากวิทยาลัย ฝั่งโซนตะวันตกก็ลุกลนตีกันทั้งวัน
ว่ากันว่ายังตีแบบผลัดเปลี่ยนหน้าขึ้นต่อคิว
เหล่าปีศาจน้อยที่โดนตี: ……ทำไมรู้สึกได้รับการปลอบประโลมขึ้นมาล่ะ