ลมหายใจของเสวียนเซียวหยุดค้างเบา ๆ เพียงชั่วอึดใจ เมื่อเห็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนปีศาจพิเศษยืนเรียงกันอยู่ในวิทยาลัยอย่างพร้อมหน้า
สำหรับคนกลุ่มที่ขวางอยู่หน้าประตู เขาไม่ได้ใส่ใจเลยจริง ๆ
ส่วนถ้อยคำที่พวกนั้นพูดออกมา… คำหยาบกว่านี้เขาก็เคยได้ยินมาแล้ว ยิ่งไม่ใส่ใจ
แต่เมื่อเห็นเจียวถูกับเจียงสวี่สวี่ที่ยืนอยู่ข้างกาย และนักศึกษาปีศาจชั้นพิเศษที่ยืนอยู่ข้างในประตู เสวียนเซียวตระหนักได้ว่า จริง ๆ แล้วตัวเองก็ใส่ใจ
เพียงแต่สิ่งที่ใส่ใจ คือพวกเขาเหล่านั้น
เสวียนเซียวไม่ค่อยเข้ากับใครในชั้นเรียนปีศาจพิเศษสักเท่าไหร่ ด้วยนิสัยส่วนตัว แม้ในห้องเรียนที่พิเศษขนาดนี้ เขาก็ยังเป็นดั่งหมาป่าผู้โดดเดี่ยวเสมอมา
แต่ไม่ว่ายังไง เขาก็คือหนึ่งในสมาชิกของชั้นเรียนปีศาจพิเศษ ซึ่งเป็นสิ่งที่ห้ามใครตั้งข้อกังขาเด็ดขาด
"ในอดีตชั้นเรียนปีศาจพิเศษไม่เคยมีปีศาจครึ่งสายเลือดเข้ามา แต่ไม่ใช่เพราะชั้นเรียนปีศาจพิเศษห้ามปีศาจครึ่งสายเลือด หากแต่เพราะในอดีตไม่มีปีศาจครึ่งสายเลือดตนใดมีฝีมือพอจะเข้าร่วมชั้นนี้"
ข้างกายหลานจิ้ง จิ้นเป่าผู้สวมแว่นเอ่ยอย่างไม่รีบไม่ร้อน สายตากวาดผ่านเหล่านักศึกษาปีศาจที่ขวางอยู่หน้าประตู อธิบายอย่างเคร่งครัดถี่ถ้วน
"ฉะนั้นสิ่งที่ชั้นเรียนปีศาจพิเศษต้องการมาตลอด ก็คือฝีมือ ทั้งอาจารย์ปีศาจและพวกเราที่นี่ล้วนถือเป็นกฎเหล็กเด็ดขาด"
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องไกล เจียงสวี่สวี่ก็คือหลักฐานที่ดีที่สุด
หลานจิ้งพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย แต่คำพูดกลับแสบจนใจ
"แต่พวกแกที่ไม่มีสิทธิ์เข้าชั้นเรียนปีศาจพิเศษ ไม่รู้ก็ไม่แปลกอะไร"
ประโยคเดียว ทำให้เหล่านักศึกษาปีศาจนักก่อเรื่องที่เพิ่งเสียขวัญลงเมื่อเห็นพวกเขา ลุกเป็นไฟขึ้นทันที