เจียงสวี่สวี่มองธนบัตรสองสามใบนั้น แล้วรู้สึกขยับใจไม่ทันคิด
สังคมยุคนี้ นอกจากผู้สูงอายุก็แทบไม่มีใครใช้เงินสดกันแล้ว แต่หนูหูตัวนี้เหมือนจะไม่รู้เรื่องนี้เลย กระทั่งตอนขายยาให้หลี่เสี่ยวเหอยังเรียกร้องให้จ่ายเป็นเงินสดเลย
ชู้มือขึ้นไป ถอดโซ่อักขระอาคมที่มัดอู๋ฉู่ออกทั้งหมด
เธอไม่สงสัยถ้อยคำของมัน
แต่ที่สำนักงานจัดการปีศาจปล่อยมันง่ายดายขนาดนี้ ก็ยังแปลกใจอยู่เหมือนกัน
ถ้าเอาตามคำพนักงานสำนักงานจัดการปีศาจคนนั้นที่เคยบอกกับเธอ ว่าจะลดโทษให้ตามอารมณ์เป็นครั้งคราว...
อารมณ์ของเขาต้องดีขนาดไหนกัน???
ไม่ได้คิดต่อเรื่องฝั่งสำนักงานจัดการปีศาจ เจียงสวี่สวี่หันไปมองอู๋ฉู่อีกครั้ง
"ก็มาตามหาฉัน ทำไมถึงเดินมาเจอห้องนี้ได้ล่ะ"
อู๋ฉู่ทำหน้าไร้เดียงสา
"ก็แค่...เห็นว่าฝั่งนี้พลังปราณค่อนข้างเข้มข้นนี่น่า"
ที่จริงมันเพิ่งเห็นอะไรสักอย่างบินออกไปจากหน้าต่างด้านนี้
มันเลยแอบสงสัย ก็เลยเดินมาดู
เจียงสวี่สวี่ฟังแล้ว สายตากวาดไปทั่วห้องตามสัญชาตญาณ ก่อนจะหยุดที่เครื่องหยกรูปปี้ซี่บนชั้นวาง กับเศษหยกสองสามก้อนที่วางอยู่ข้าง ๆ
ไม่เอาใจใส่หนูหู เธอเดินตรงไปที่เครื่องหยกปี้ซี่ทันที
ไม่เจอกันแค่ไม่กี่วัน พลังปราณบนตัวปี้ซี่ตัวนี้ก็หนาแน่นกว่าตอนที่เธอส่งมาให้จริง ๆ
และที่สำคัญกว่านั้นคือ
ปี้ซี่ตรงหน้านี้ ใหญ่กว่าตอนที่เธอส่งมอบให้เจียงฮั่นอยู่ราวครึ่งมิลลิเมตร...
ปกติแล้วความต่างขนาดนี้มองไม่ออกหรอก
แต่เจียงสวี่สวี่คือผู้สร้างมัน ถ้าจับตาดูดี ๆ ก็ยังสัมผัสได้