พอราตรีลง ที่ตระกูลเจียง
เจียงฮั่นนั่งอยู่บนโซฟาในห้องของเจียงซู่ มองเขาไต่ขึ้นเตียงท่าทางจะเตรียมนอนแล้ว จึงพูดไม่ยั้ง
"จะนอนแล้วเหรอ?"
เจียงซู่หันไปมองเจียงฮั่น "แล้วจะให้ทำไง?"
เห็นเจียงฮั่นจ้องตัวเองอยู่ เจียงซู่เลยนั่งลงบนเตียง พูดเพียงว่า
"พี่สาวบอกแล้วว่าจะช่วยจับพวกขโมยตัวนั้นให้ นายวางใจได้เลย แต่เฮ้ย คืนนี้พี่จะมานอนด้วยฉันจริง ๆ เหรอ?"
"แล้วจะให้ทำไง?" เจียงฮั่นมองเขาด้วยหางตา
เดิมทีเขาคิดว่าคงเป็นขโมยในบ้านตัวเอง แม้จะยังนอนอยู่ในห้องตัวเองก็ไม่กลัวอะไร
แต่ตอนนี้รู้แล้วว่าในบ้านมีของแปลก ๆ เขาก็ไม่กล้าเสี่ยงชีวิตอีกต่อไป
ถึงเขาจะไปนอนห้องแขกห้องไหนก็ได้ แต่กลับรู้สึกว่านอนที่ไหนก็ไม่ปลอดภัยเท่าห้องของเจียงสวี่สวี่
เสียดายที่เจียงสวี่สวี่เป็นผู้หญิง ไม่อย่างนั้นแม้จะปูที่นอนลงพื้นเขาก็จะแทรกตัวเข้าไปในห้องเธอ
ทางเลือกถัดมาก็คือห้องของเจียงซู่
เพราะห้องเจียงซู่ตรงกับห้องของเจียงสวี่สวี่พอดีด้านล่าง หากมีอะไรเกิดขึ้นเธอก็จะรับรู้ได้
เจียงซู่ฟังท่าทางมั่นใจเต็มเปี่ยมของเจียงฮั่น ก็ล้มตัวลงนอนไปพร้อมกับดึงผ้าห่ม ปากยังบ่นพึมพำไม่เลิก
"พี่ก็มีพี่ชายอยู่แล้ว พี่ชายพี่อยู่ชั้นสามนะ ยังต้องมาแย่งที่นอนฉันอีก…"
เจียงฮั่นได้ยินก็ส่งสายตามองขวับ
"นายพูดเยอะไปไหน?"
เจียงซู่ pursed ปาก ส่งเสียงฮึด "ยึดห้องฉันอยู่ ยังจะว่าฉันพูดเยอะอีก ปิดไฟ!"
ไฟแบบสั่งการด้วยเสียงในห้องดับลงตามคำสั่ง ทั้งห้องมืดสนิทในพริบตา