เทียบกับความเลื่อมล้ำของเจียงอิ๋งกับใจด้านของเจียงซู่
อารมณ์ของเจียงฮั่นตอนนี้ซับซ้อนนัก
เผลอส่งสายตาดุไปที่เจียงซู่หนึ่งครั้ง จนอีกฝ่ายหัวเสียเงียบลง เขาถึงได้กลับมาหันไปหาเจียงอิ๋งอย่างอึดอัดใจ แล้วอธิบายให้ฟังอย่างใจเย็น
"ไม่มีน้องชายกับน้องสาวหรอก โกหกทั้งนั้น"
เจียงอิ๋งได้ยินว่าเป็นเรื่องโกหก ใบหน้าน้อยเปล่งอาการที่บอกไม่ได้ว่าเสียดายหรืออะไร "อ๊ะ……"
เจียงฮั่นเห็นดังนั้น พลันนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงกล่าวเสริมด้วยสีหน้าจริงจัง
"อ้อ อีกอย่าง เรื่องนี้เป็นความลับของพ่อ จำไว้นะ ห้ามเล่าให้ใครฟังเด็ดขาด!"
คิดภาพเจียงอิ๋งไปโม้เพื่อนที่โรงเรียนว่าพ่อของเธอท้อง เจียงฮั่นแทบมืดมนไปทั้งหน้า
เจียงอิ๋งแม้จะเลื่อมล้ำแต่ก็เชื่อฟังไม่เลว พี่ชายห้ามให้เล่า เธอก็ไม่เล่าก็แล้วกัน
ทว่าเจียงซู่ต่างหาก พอถูกเตือนแบบนี้ ช่วงเวลาแบบหนึ่งก็ผุดขึ้นในหัวทันที
รอยยิ้มที่เพิ่งหยุดได้ ก็อดกลั้นไว้ไม่อยู่อีก ทั้งตัวเอียงพิงเจียงเฉิง หัวเราะกระตุกจนตัวโยน
เจียงเฉิงตบศีรษะเขาเบา ๆ ให้หัวเราะเบาลงหน่อย
แต่ถึงจะทำแบบนั้น เจียงเฉิงเองนึกถึงภาพนั้นแล้ว……ก็อดขำได้เหมือนกัน
เพียงแต่วินาทีถัดมา ราวกับนึกอะไรได้ รอยยิ้มที่มุมปากก็จางหายลงสองสามส่วน เขาเอื้อมือไปลูบท้องแบนราบของตัวเองโดยไม่รู้ตัว
ว่าแล้ว ตั้งแต่ถูกหนูหูยาวตัวนั้น "จับเป็นตัวประกัน" แล้วกลับมา เขาก็รู้สึกว่าร่างกายตัวเองแปลก ๆ
เขาไม่ได้ท้องอืดเหมือนลุงคนกลาง ตรงกันข้าม หน้าท้องกลับแบนลงเรื่อย ๆ มันส่วนเกินที่เคยขึ้นมาเพราะขี้เกียจออกกำลังกายก็ดูจะหายวับไปหมด