“นายนี่มันกินได้จริง ๆ เลยนะ”
แม้แต่เจียวถูยังต้องแอบบ่น
เจียงสวี่สวี่ได้ยินเสียงก็หันข้างหนึ่งไปมองเจียวถู
ถ้าพูดถึงเรื่องกินเก่ง เธอว่าในที่นี้คนที่พูดได้น้อยที่สุดก็คือมัน
ตามที่เธอรู้ ตั้งแต่เจียวถูย้ายเข้ามาอยู่ตระกูลฉู่ คุณชูผู้จัดการบ้านยังจัดตู้ขนมส่วนตัวให้มันโดยเฉพาะเลย
ต้องรู้ไว้ว่าก่อนหน้านั้น ตระกูลฉู่ไม่เคยมีขนมกรุบกรอบแบบนี้เลยสักครั้ง
เจียวถูเห็นเธอมองมาที่ตัวเองก็ยังยกคิ้วให้เจียงสวี่สวี่อย่างมันส์ปาก แล้วก็เอนตัวเข้ามาถามเธอ
“แล้วแกดูยังไงว่ามันร่างมนุษย์ไม่ใช่เด็ก?”
มันเป็นเจียวของแท้อันนี้ยังไม่ทันสังเกตเลย
เจียงสวี่สวี่ก็แค่ตอบว่า “เพราะหลี่เสี่ยวเหอกับคนอื่นที่มาซื้อยาต่างพูดตรงกันว่าภาพลักษณ์ของมันเป็นผู้ชายวัยผู้ใหญ่”
แม้ปีศาจตัวเล็กจะใช้พลังปีศาจของตัวเองแปลงร่างเป็นมนุษย์คนอื่นก็ได้ แต่หนึ่งมันต้องเปลืองพลังปีศาจ สองพฤติกรรมวิสัยทัศน์ก็ย่อมต่างกันอยู่แล้ว
ยกตัวอย่างเช่น ปีศาจเยาวชนที่แท้จริงควรเป็นแบบเจียวถู ทั้งวันมีแต่เล่นเกม กินของ กับคิดถึงแต่การเป็นมังกร
ไม่ใช่แบบเอ่อชูตัวนี้ ที่ไปสนใจว่ามนุษย์จะมีลูกหรือไม่
อธิบายให้เจียวถูฟังแบบง่าย ๆ เสร็จ เจียงสวี่สวี่ก็หันสายตากลับไปที่คุณลุงเอ่อชูอีกครั้ง
“แกกินของของพวกเราไป เรื่องชดใช้เงินก็ต้องชดใช้กันตามปกติ แต่สิ่งที่พวกเราอยากรู้ไม่ใช่แค่นี้”
เธอชี้ไปที่กล่องช็อกโกแลตที่ร่วงหล่นอยู่ข้างหลังมัน