ซานจู เป็นชื่อที่หลาวหยางตั้งให้เขาตั้งแต่สมัยอยู่ศูนย์พันธุ์แพนด้า
เพราะตอนแรกที่หลาวหยางถามว่าชื่ออะไร มันก็แค่โบกไม้ไผ่ในมือไปมา
ซานจูเพราะร่างแท้จริงโดนฟ้าผ่า ตอนนี้ใบหน้าดำคล้ำทั้งใบ แม้แต่ขนขาวเดิมก็เทากระจ่างไปหมด แต่แม้เป็นแบบนี้ หลาวหยางก็ยังจำเขาได้ในแวบแรก
ปลายหูที่ถูกไฟคลอกขยับขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเรียกว่า "ซานจู" ฝีเท้าที่เดินเข้ามาหาก็ดูเบาลื่นสง่างามขึ้น ส่ายสะโพกไปมา เห็นกับตาได้เลยว่ามันดีใจ
หลาวหยางต้องคิดถึงเขาอยู่ในใจจึงจำได้ทันทีแบบนี้
ไม่เสียที่สองวันนี้มันลำบากหนักหนาแทนคุณลุงเฝ้าอิงอิงมาโดยตลอด
หลาวหยางเองก็ไม่คิดว่าจะได้เห็นแพนด้าที่หายไปสองวันอยู่ข้างอิงอิง
มันก็เหมือนตอนที่โผล่มาที่ศูนย์พันธุ์แพนด้าเฉย ๆ วันหนึ่ง แล้ววันหนึ่งก็หายไปเฉย ๆ หัวหน้าศูนย์ยังบอกว่าแพนด้าตัวนี้มีอะไรแปลก ๆ
แต่หลาวหยางรู้สึกว่า มันก็แค่แพนด้ายักษ์ตัวหนึ่งเอง
จะมีอะไรแปลกสักหน่อย
ตอนนี้มาดูแล้ว มันน่าจะเป็นเพื่อนใหม่ที่อิงอิงคบหาได้ในป่าสินะ?
แพนด้าสองตัววิ่งตรงมาหาเขา ถ้าตามคู่มือการทำงาน การสัมผัสกับแพนด้าโดยตรงกลางป่าโดยไม่มีอุปกรณ์ป้องกันใด ๆ ถือเป็นสิ่งที่ห้าม
แต่นั่นมันอิงอิงของเขา เขาไม่สนหรอก
หลาวหยางนั่งยอง ๆ กางอ้อมแขนออก อิงอิงก็กระโดดพุ่งใส่ทันที จนคนล้มคว่ำลงกับพื้น ไม่สนใจว่าตัวเองจะเปื้อนโคลนน้ำทั้งตัว หัวโตก็เอามุดกอดหลาวหยางไม่หยุด เสียงร้องแผ่วเบาดังต่อเนื่อง
[พ่อ! พ่อมารับฉันกลับบ้านแล้ว!]
ซานจูได้ยินคำนั้นแล้วรู้สึกอึดอัดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
แพนด้าโง่เอ๊ย ยังไม่รู้เลยว่าการปล่อยกลับป่ามันหมายความว่าอะไร
มันถูกมนุษย์ปล่อยกลับคืนสู่ธรรมชาติไปแล้ว เว้นแต่จะเจอสภาพที่ต้องช่วยเหลือ มนุษย์จะไม่พามันกลับไปอยู่ที่ศูนย์พันธุ์แพนด้าอีกง่าย ๆ หรอก