“สานชู!!”
เสียงกรีดร้องด้วยความเป็นห่วงอย่างชัดเจนดังมาจากไม่ไกลนัก
ร่างของสานชูที่ถูกฟ้าผ่านยังคงนิ่งไร้วี่แวว นานโข จนกระทั่งเหมือนยืนยันได้ว่าไม่มีสายฟ้าลูกที่สองพรวดลงมา มันจึงทรุดล้มตุบลงด้านข้างอย่างอึดอัด
ขนสองสีดำขาวที่เคยสวยงามตอนนี้ถูกไฟคลอกจนดำเกรียม ทั้งตัวยังแทบมีควันลอยออกมานิด ๆ
ส่วนอิงอิงที่ถูกมันเอาตัวมาบังไว้กลับดูเหมือนจะไม่เป็นอะไรเลย เพียงแต่ตอนนี้ก็แน่นิ่งแบะแฉะอยู่กับพื้น มีเสียงครางแผ่ว ๆ หลุดออกจากลำคอสองสามครั้ง พอเห็นว่าไม่มีปัญหาอะไร
อูฮูวิ่งกรูเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็ว เห็นแพนด้ายักษ์ตัวเกรียมไปหมดก็แทบจะร้องไห้ออกมา แต่แล้วก็เห็นสานชูตัวดำเกรียมขยับขึ้นมาเฉียดฉับ
ในปากยังส่งเสียงอือดังลั่น บ่นอยู้ร่ำไปว่า
“เจ็บชะมัด”
ขนของมันด้วย เหมือนจะถูกคลอกเกรียมซะแล้ว
เหลาหยางต้องจ่ายขนมให้มันอย่างน้อยทั้งปีจึงจะสมน้ำสมเนื้อ!
มันพยายามขนาดนี้นะเนี่ย
พอเห็นว่ายังไม่ตาย อูฮูก็โมโหขึ้นมาทันที ยกขาเตะเข้าที่ก้นมันเต็มแรง
“รู้ตัวว่ามีน้ำหนักหนามากแค่ไหนหรือเปล่า ยังกล้าเอาตัวไปรับสายฟ้าแทนคนอื่น! โดนเจ็บก็สมควร!”
อูฮูก็ไม่เข้าใจ
ปกติซานจู๋เป็นตัวที่ขี้อ้อนและชอบแสร้งขี้เกียจที่สุด ทำไมถึงยอมสละชีวิตแบบนี้เพื่อเพื่อนร่วมสายพันธุ์ที่ยังไม่เปิดปัญญาตัวเดียว
หรือไม่ก็… มันไม่ได้ทำเพื่อแพนด้าตัวนี้อย่างเดียว แต่เพื่อคนที่เลี้ยงแพนด้าตัวนี้ให้โตมา…
อูฮูเตะเท้านี้ดูจะหนักหน่วง แต่ความจริงไม่ได้ออกแรงเท่าไร แต่สานชูก็ยังแสร้งร้องโอ๊ยโอยเจ็บอย่างกับจะตาย