เจียงหวยไม่คิดว่านี่คืออาการได้ยินเสียงหลอน
นับตั้งแต่ตื่นเลือดปีศาจขึ้นที่ตำหนักตระกูลเหวินเหริน เขาก็เคยสงสัยว่าตัวเองจะมีการเปลี่ยนแปลงบ้างไหม
แต่ไม่ว่าจะไปที่สถาบันลัทธิเต๋าเมืองหลวงหรือไปสัมผัสกับเผ่าปีศาจอื่น ๆ เขาก็ยังเป็นเขาคนเดิม
ดังที่ทุกคนพูดกันว่า เขาใช้พลังปีศาจไม่ได้
มากที่สุดก็แค่สายเลือดมีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยเท่านั้น
ทว่าสถานการณ์ตอนนี้ กลับเหมือนเรื่องที่รอมานาน ในที่สุดก็ถึงเวลาที่มันเกิดขึ้นจริงซะที
รู้ดีว่าประสบการณ์เรื่อง 'การเป็นปีศาจ' ของตัวเองยังน้อย เจียงหวยจึงไม่มีภาระอะไร เขาเล่าข้อสงสัยของตัวเองให้สวี่สวี่และเหล่าปีศาจที่นั่งอยู่รอบโต๊ะฟัง
เมื่อได้ยินว่าเขาดูท่าจะเข้าใจภาษาของอิงอิง เจียงสวี่สวี่และพวกต่างแปลกใจไม่เบา ซานจูยิ่งสนใจ ชี้ตัวเองแล้วถามว่า
"แล้วฉันล่ะ นายเข้าใจที่ฉันพูดได้ไหม?"
เจียวถูก็จ้องรอคำตอบไม่ต่างกัน เรื่องนี้เขาอยากถามเหมือนกัน!
ทว่าพอซานจูพูดจบ ทุกคนรวมทั้งเจียงหวยต่างทำหน้าเหมือนจะเป็นลมเป็นแลบกันทั้งแก๊ง
สุดท้ายอูฮูทำหน้าน่าหมั่นไส้ แล้วแซะกลับว่า
"ตอนนี้แกร่างเป็นคนอยู่ นายว่าเขาฟังภาษาคนเข้าใจได้ไหมล่ะ?"
ขอแค่ไม่ได้เป็นคนหูหนวกก็ฟังเข้าใจได้ทั้งนั้น
คำถามนี้ก็เหมือนถามกวน ๆ เลย
ซานจู: ...
เจียวถู: ...
ดีเหลือเกิน ดีที่เขาไม่ได้ออดอ้อนตามถามไปด้วย
เออะ ขอแค่เขาไม่ได้ถามออกไป ตัวโง่ก็มีแค่ซานจูคนเดียวพอ
เจียงสวี่สวี่ไม่ทันสังเกตความคิดในใจของเจียวถูหรอก ตอนนี้เธอกำลังตรวจสภาพของเจียงหวยอย่างละเอียดอยู่
ผลก็ยังเหมือนเดิม ไม่มีพลังปีศาจเลยสักนิด แม้แต่ร่องรอยของอายปีศาจก็ไม่เห็นสีสันอะไร