อย่าทำลูกค้าตายกัน
ยอดขายในหนึ่งวันต้องถึงสองหมื่นสามพัน สำหรับกลุ่มคนที่ไม่มีประสบการณ์บริหารร้านอาหารมาก่อน มันคือภารกิจที่ยากจะฝ่าฝืนกันได้ชัดเจน
แต่ก็มีคนที่มั่นใจในตัวเองมากเกินไป
“แค่สองหมื่นสามพันต่อวันเหรอ? มันยากตรงไหน”
ชิวเฉิงเยี่ยดูถูกจนเบ้ปาก “มื้อเดียวก็เกินราคานี้แล้วไม่ใช่เหรอ? พวกคุณกำลังดูถูกพวกเราอยู่หรือเปล่า อย่างน้อยก็ต้องตั้งเป้าสองแสนซะ…”
พูดยังไม่จบก็ถูกลั่ยปิงเสวียนฟาดฝ่ามือจนกระเด็น “ไสหัวไปเลย!”
[มือแทนร่าง!!]
[ดูรายการเดทมาเท่าไหร่ สะใจสุดครั้งนี้]
[ชิวเฉิงเยี่ย พูดแบบนี้ไม่ชอบเลยนะ ขอถอนคำพูดแทน]
[นี่มันดึงดูดความเกลียดแบบไม่มีพักจริง ๆ อะ]
“ดูเรื่องราคากันก่อนดีกว่า”
หลิ่วว่อซิงเปิดเมนูออก เห็นชื่อเมนูก็ชะงักนิดหนึ่ง “นี่มัน…?”
สวี่ชวงหรงอ่านสิ่งที่เขียนอยู่ให้ฟัง
“คู่หวานบินสวรรค์, รักนะรู้ไหม, เงาดวงตาสับปะรดดำ, วินาทีแห่งรัก, กุหลาบ 999 ดอก…ดูจากชื่อเมนูพวกนี้ ร้านนี้เหมือนจะเป็นร้านอาหารสำหรับคู่รัก”
จริง ๆ ไม่ต้องดูชื่อเมนู แค่การตกแต่งร้านก็บอกได้เป็นบางส่วนอยู่แล้ว
ไม่ใช่แค่ลูกโป่งสีชมพูกับหัวใจที่หน้าประตูร้าน ข้างในก็แสนโรแมนติกทุกตารางนิ้ว
เทียนหอมกับดอกกุหลาบบนโต๊ะทุกต้น มุมขอพรแม่กุญแจคู่รักที่จัดไว้เป็นจุดเช็กอิน และจอแสดงผลบนผนังที่เล่นภาพคู่รักวนไปมา…
“ถูกต้อง นี่คือร้านอาหารสำหรับคู่รัก”
เสียงของผู้กำกับหนิวดังขึ้นจังหวะพอดี “ในฐานะร้านคู่รักเพียงแห่งเดียวของย่านการค้านี้ ร้านนี้เป็นที่รักของเหล่าคู่รักมากมาย”