ความชอบต่อเสิ่นเยว่ชิง: 82
……
หลังถ่ายทำฉากเปิดในห้องนั่งเล่นเสร็จ บนรถโค้ชที่พาไปถ่ายเซกเมนต์กลางแจ้ง เซี่ยหมีจ้องมองนอกหน้าต่างด้วยความคิดลอยล่อง ยังขบคิดกับตัวเลขที่เพิ่งเห็นบนสายรัดข้อมือ
ความชอบของเธอที่มีต่อเสิ่นเยว่ชิง มีแค่ 82 เหรอ
มันถูกแล้วเหรอ
ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกว่าแปลก นางจึงหนีบนิ้วชี้ไว้ที่โหนกแก้มด้านซ้าย ทำหน้านิ่งครุ่นคิด
[เซี่ยหมีกำลังคิดอะไรอยู่]
[พี่เซี่ยเป็นอะไรนะ ทั้งทางมาสภาพไม่ค่อยปกติเลย นั่งเงียบกริบบนรถแบบไม่ยอมปล่อยมุกคนแรก ขนาดนี้ก็รู้กันแล้วว่ามีปัญหา]
[เหมือนจะเริ่มตั้งแต่เห็นค่าหัวใจใจบนสายรัดแล้วมั้ง ทำไมทีมงานไม่เอาค่านั้นมาเปิดให้พวกเราดูบ้างอะ อยากรู้จะขัดใจตายอยู่แล้ว]
[ทีมงานไม่ได้ตั้งใจกันเราเห็นหรอก แค่กล้องไม่ได้ไปถึง ฉันดูตอนผ่านมาแล้ว ผู้กำกับภาพเพิ่งจะจะสลับกล้องไปถ่ายภาพบนหน้าจอสายรัดของคุณครูเซี่ย สายรัดดับจอซะก่อน ก็เลยไม่ได้ภาพ]
[แปลว่ายังไงก็คือ ค่าบนสายรัดมีปัญหาใช่ไหมล่ะ]
“มองอะไรอยู่”
ขณะที่ความคิดของเซี่ยหมีกำลังรุมรุ่ม เสียงทุ้มน่าฟังของเสิ่นเยว่ชิงก็ดังขึ้นข้างหู
เมื่อหันไปก็สบตากับดวงตาที่แอ้มยิ้มของเขา อ่อนโยนดังเดิม ชวนให้รู้สึกมั่นใจเหมือนมีแรงหนุน
แต่ครั้งนี้ เซี่ยหมีกลับไม่รู้สึกมั่นใจขึ้นมาเลย
กลับรู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผล
ถ้าเสิ่นเยว่ชิงรู้ว่าค่าความชอบที่เธอมีให้เขามีแค่ 82 ล่ะก็……