เมนูถูกกำหนดขึ้นเรียบร้อย ส่วนราคาก็วางกันโดยใช้การตั้งราคาประจำวันของร้านเป็นตัวอ้างอิง โดยมีหลิ่วว่อซิงกับสวี่ชวงหรงร่วมกันตัดสินใจ
ระหว่างนั้นชิวเฉิงเยี่ยเสนอว่าให้ขึ้นราคาอาหารทุกจานเป็นสิบเท่า แต่ก็ไม่มีใครสนใจ
“ชิวเฉิงเยี่ย ไปล้างจานเถอะ” หลิ่วว่อซิงพูด
ชิวเฉิงเยี่ยถึงกับเดือดระอุทันที “ล้อเล่นอะไรกัน ให้ฉันล้างจานเนี่ยนะ?!”
“เธอน่ะ……”
หลิ่วว่อซิงขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้ดีว่าชิวเฉิงเยี่ยควบคุมไม่ได้ จึงต้องพูดให้ละมุนที่สุดเท่าที่จะทำได้ “ฉันคิดว่าการล้างจานเป็นงานชิ้นเอกที่ต้องละเอียดอ่อนสุด ๆ ต้องการคนที่ใจเย็นและมีฝีมือถึงจะทำได้ดี”
[มาเรียนศาสตร์การสื่อสารกับหลิ่วว่อซิงกันที่เหลียนฉา]
[พี่หลิ่ว ด้วยความอดทนระดับนี้ ทำอะไรก็สำเร็จแน่นอน]
ดังที่คาด สีหน้าของชิวเฉิงเยี่ยอ่อนลงได้ไม่น้อย แม้จะยังไม่พอใจกับการจัดงานนี้ก็ตาม
และจังหวะนั้นเองที่เซี่ยหมีลงมือ
“ทำตัวน่ารำคาญตั้งแต่เช้า ไม่ให้ไปล้างจานในห้องครัวหลังบ้าน จะเอามายืนหน้าร้านเพื่อทำร้ายลูกค้าเหรอ?”
อารมณ์ดี ๆ ที่เพิ่งถูกเลียไม้เลียมือไปเมื่อครู่ของชิวเฉิงเยี่ยหายวับไปทันที “?”
หลิ่วว่อซิงลังเลยยกมือขึ้นอยากตบเข่าเซี่ยหมีอีกครั้ง แต่คิดไปคิดมาก็วางมือลง
ช่างเถอะ ปล่อยให้ครูเซี่ยไปตามเรื่องของเขาเถอะ
[เด็กพูดความจริงก็เสียหายอะไร]
[55555 ก็จริงแหละ แม้จะออกนอกลู่นอกทางนิดหน่อย]
[ถ้วยจาน: ใครจะเป็นเสียงแทนข้างบ้าง?]
ประท้วงไม่เป็นผล ภายใต้การปราบปรามด้วยกำปั้นของเซี่ยหมี ชิวเฉิงเยี่ยจึงถูกจัดให้ไปล้างจานในครัวอย่างถูกขื่อ