“เฮ้อ ดูฉันสิ ไม่กล้าเข้าป่าเข้าดงแท้ ๆ ยังหาเหตุผลมาแก้ตัวอีก ทำให้พวกคุณเห็นเรื่องน่าขันแล้ว”
พี่ใหญ่ตระกูลโจวพูดจบก็หยิบไม้ขีดมาจุดบุหรี่ที่คาบอยู่ จากนั้นยังจุดบุหรี่ให้ลู่เฟยด้วย
“พี่ใหญ่ ฉันไม่ได้กินข้าวขาวมาสองปีแล้วนะ เหลือไว้ให้พี่ตั้งสองคำ พี่ลองชิมดูสิ โจ๊กข้าวนี่อร่อยสุด ๆ เลย”
น้องชายคนรองตระกูลโจวยื่นชามให้พี่ชาย ปากก็ชมไม่หยุดว่าอร่อย
“ดูท่าทางแกเข้าสิ เขาแค่เกรงใจ แกดันกินเสบียงของเขาจริง ๆ ซะได้ เฮ้อ!”
พี่ใหญ่ตระกูลโจวสูบบุหรี่ไปคำหนึ่ง ในห้องมีคนเยอะ เขาเลยไม่กล้ารับชาม แต่ก็อดตำหนิน้องชายไม่ได้ ทำเอาน้องชายหน้าแดงก่ำทันที
ซูจิ้งอี๋เห็นบรรยากาศเริ่มกระอักกระอ่วน จึงสั่งน้องรองว่า “ลู่หย่วน ฟังพี่ใหญ่ของเธอ อย่าถามอะไร ไปเอามันฝรั่งมาทั้งหมด”
“อืม!” ลู่หย่วนพยักหน้ารับ
ลู่หย่วนไปหยิบกระสอบผ้าที่ใส่มันฝรั่งจากห้องด้านนอกเข้ามา สีหน้าไม่เต็มใจนักตอนส่งให้ลู่เฟย “พี่ใหญ่ เอาไป”
ลู่เฟยยังคงยิ้มบาง ๆ รับกระสอบมันฝรั่งมา แล้วหันไปหาพี่ใหญ่ตระกูลโจว “พี่โจว ในกระสอบนี้เป็นมันฝรั่งที่บ้านผมเหลืออยู่ทั้งหมด พี่อุตส่าห์มาขอแล้วก็เอาไปให้หมดเถอะ”
“ไม่ได้ ๆ ผมเอาแค่สามชั่งก็พอ ที่บ้านจำเป็นต้องมีอาหารไว้กินช่วงหน้าหนาวจริง ๆ ไม่อย่างนั้นผมคงไม่หน้าด้านมาถึงนี่หรอก”
พี่ใหญ่ตระกูลโจวรับกระสอบมา ชะโงกมองข้างในแวบหนึ่ง ก่อนจะโบกมือปฏิเสธซ้ำ ๆ บอกว่าเอาไปแค่ครึ่งเดียวก็พอ
ซูจิ้งอี๋บอกว่า “พี่โจว ที่บ้านยังมีข้าวอีกหน่อย สามีฉันบอกว่าจะแบ่งให้พี่หมดเลย ไม่ต้องเกรงใจนะ เดี๋ยวพวกเราก็จะย้ายแล้ว”