ทั้งครอบครัวมี 7 คนเดินเรียงแถวไปตามทางบนเขา ระหว่างทางพวกเขาพบหัวหน้ากองหมู่บ้านเสี่ยวเหอ พอรู้ว่าพวกเขาจะไปพักที่บังเกอร์บนหน้าผา เขาก็ไม่ได้พูดอะไร
หัวหน้ากองหมู่บ้านเสี่ยวเหอออกไปทำธุระ พอเห็นครอบครัวนี้อยู่ตรงไหล่เขาเข้าก็เกิดสงสัย จึงรีบวิ่งขึ้นมาถามไถ่
การไปบังเกอร์บนหน้าผาต้องเดินไกลกว่าหนึ่งพันเมตร โชคดีที่ทุกคนมีอาหารอยู่ในท้อง และยังมีเสื้อผ้ากันหนาวใส่ในวันที่หิมะตกหนักเช่นนี้
การเดินบนทางเขาต่างจากเดินบนพื้นราบ ต้องใช้แรงมาก ลู่ซิ่วกับลู่หลานปกติเล่นจนดูมีแรงเหลือเฟือ แต่เดินมาได้ครึ่งทางก็เหนื่อยจนต้องนั่งลงบนหิมะ
ในหมวกบุฝ้ายอบอ้าวไปด้วยไอร้อน ทั้งยังชุ่มเหงื่อ สองสาวเพิ่งเคยใส่หมวกเป็นครั้งแรก รู้สึกร้อนจนอยากถอดออก
ลู่เฟยหยุดเดิน “น้องสี่ น้องห้า อย่าถอดหมวกนะ ถอดแล้วจะโดนลมหนาว เดี๋ยวก็เป็นหวัดเอา”
“รู้แล้วพี่ เหนื่อยนิดหน่อย ขอพักนั่งสักครู่นะ” ลู่ซิ่วสวมหมวกบุฝ้ายกลับเข้าที่ ก่อนโบกมือให้ลู่เฟยเป็นคำตอบ
“พี่ เสื้อกันหนาวนี่อุ่นมากเลย ไม่หนาวสักนิด ตัวก็ยังมีไอร้อนออกมาอยู่เลย แค่เหนื่อยไปหน่อย”
ลู่หย่วนเดินนำอยู่หน้าสุด ส่วนซูจิ้งอี๋เดินตามหลังเขา เมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจากด้านหลัง ทั้งคู่ก็หยุดพักเช่นกัน
ลู่เฟยเดินรั้งท้าย เขาเองก็เหนื่อย วางหีบลงบนหิมะแล้วหย่อนก้นนั่งทับหีบพักทันที
ร่างกายนี้อ่อนแอเกินไป ถึงจะแข็งแรงกว่าชาติก่อนอยู่บ้าง แต่ความอึดกลับไม่ไหว แค่เดินขึ้นเขาระยะสั้น ๆ ก็หอบแฮกแล้ว