“พวกหนุ่ม ๆ นี่สูบบุหรี่ดีจริง ๆ มวนนี้เก็บไว้สูบทีหลังเถอะ”
คนขายยิ้มหน้าบาน ก่อนพูดต่อว่า “ลูกหมาพวกนี้เกิดมาก็ว่ายน้ำท่าหมาพายได้แล้ว ลงน้ำก็ว่ายเป็น เวลาไปจับปลา ยังช่วยเจ้าของไล่ปลาได้ด้วย”
“อืม พี่ชาย ลูกหมาตัวละเท่าไรครับ?”
ลู่เฟยพยักหน้า จุดบุหรี่สูบไปคำหนึ่ง แล้วถามราคาคนขายด้วยรอยยิ้ม
“ตัวผู้ 3 หยวน ตัวเมีย 4 หยวน ทุกตัวอายุ 3 เดือน อย่าเห็นว่าผอมแล้วคิดว่าจะเลี้ยงไม่รอดล่ะ รับรองว่าเลี้ยงโตได้แน่”
“ลูกหมาล่าเนื้อพวกนี้พากลับไปเลี้ยงแล้วจะจำเจ้าของได้ง่าย ฝึกตั้งแต่เล็กก็ผูกพันกันมากกว่า ซื้อแบบโตแล้วไม่คุ้มเท่าไร”
“เลี้ยงต่ออีก 5-6 เดือนก็พาขึ้นเขาได้พอดี ตอนนั้นเป็นช่วงเหมาะกับการเข้าป่าล่าสัตว์เลย”
คนขายหวังว่าจะขายได้สักตัว จึงพยายามแนะนำลูกหมาให้ลู่เฟยอย่างเต็มที่
“ลูกหมา 5 ตัวนี้ครอกเดียวกันหรือครับ ตัวผู้กี่ตัว ตัวเมียกี่ตัว?”
ลู่เฟยย่อตัวลง ลูบหัวลูกหมาตัวหนึ่งเบา ๆ มันใช้ลิ้นเลียมือเขาไม่หยุด ไม่กลัวคนเลยสักนิด
“สองครอกน่ะ ออกลูกมาเยอะเกิน บ้านผมเลี้ยงไม่ไหวถึงได้เอามาขาย ตัวเมีย 2 ตัวเป็นครอกหนึ่ง ส่วนตัวผู้ 3 ตัวเป็นอีกครอกหนึ่ง”
คนขายย่อตัวลง แหวกตัวเมีย 2 ตัวออกมาแล้วอุ้มขึ้นให้ลู่เฟยดู
คนขายคิดว่าลู่เฟยคงจะซื้อตัวเมีย และถ้าดีที่สุดก็คงซื้อเป็นคู่ ตัวผู้หนึ่งตัวตัวเมียหนึ่งตัว
ลู่เฟยลุกขึ้น หันไปมองซูจิ้งอี๋ “ภรรยา ซื้อทั้ง 5 ตัวเลย จ่ายเงินให้เขาที”