หน้าไม้ยิงซ้ำพุ่งออกไป
“ฟิ้ว”
“ฉึก”
เสียงกรีดร้องดังสนั่นไปทั่วบริเวณ หน้าแผลร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด
ลูกดอกหน้าไม้ทะลุข้อมือ ดาบในมือร่วงลงพื้น เลือดสดหยดลงบนหิมะไม่หยุด
เมื่อถูกไฟฉายแสงแรงส่องใส่ เขาก็ตาพร่าจนมองอะไรไม่เห็น หน้าแผลเจ็บจนล้มลงไปนอนกับพื้น มือซ้ายกุมข้อมือขวา ส่วนขาทั้งสองก็เตะป่ายไปมาบนหิมะอย่างไร้ทิศทาง
เรื่องเกิดขึ้นกะทันหันและรวดเร็วเกินไป ทั้งหกคนเตรียมจะเข้าไปในตรอกแล้วค่อยเปิดไฟฉาย แต่เพิ่งเปิดไฟฉายได้ไม่นาน ก็ถูกอีกฝ่ายส่องแสงใส่จนตาพร่า
ลู่เฟยไม่รู้จักหรอกว่าหน้าแผลเป็นใครหรือไม่เป็นใคร เห็นคนอื่นถือกระบองเหล็กกันหมด มีแค่หมอนี่ที่ถือดาบเล่มใหญ่ ไม่ยิงมันแล้วจะให้ยิงใคร
ลู่เฟยคิดเหมือนซูจิ้งอี๋ คือต้องจัดการคนที่เป็นภัยคุกคามที่สุดก่อน
“พี่เตา เป็นอะไรไป?”
“ไอ้เด็กเวร ปิดไฟฉายเดี๋ยวนี้ แกทำอะไรพี่ใหญ่ของฉัน?”
ลู่เฟยไม่สนใจว่าอีกฝ่ายด่าอะไร เขาถอยหลังวิ่งออกไป พลางเปลี่ยนหน้าไม้ในมือเป็นปืนซุ่มยิง
ซูจิ้งอี๋อุ้มลูกสุนัขสองตัว ส่วนลู่หย่วนอุ้มอีกสามตัว ทั้งคู่รีบวิ่งหนีไปทางอื่น
ลู่เฟยวิ่งถอยหลังออกไปกว่าสิบเมตร ก่อนเก็บไฟฉายเข้าไปในมิติ แล้วหยิบกล้องเล็งกำลังขยาย 8 เท่าออกมา พลางวิ่งพลางติดตั้งเข้ากับปืนซุ่มยิงอย่างรวดเร็ว
“บ้าเอ๊ย พวกมันหนีไปแล้ว”
เมื่อไม่มีแสงจ้าส่องใส่ ชายสองคนที่นั่งยองอยู่บนพื้นก็ลุกขึ้น ตะโกนด่าพลางสบถไม่หยุด