ของที่ซื้อไปพวกนี้ต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะส่งถึง
เงินเก็บในมือถูกใช้ไปแล้วสามแสนห้าหมื่นกว่าหยวน
ลู่เฟยนั่งแท็กซี่กลับมาถึงใต้ตึก ก็ตรงไปที่ศาลาทันที “เหลาหู เลิกเล่นหมากรุกได้แล้ว มากับฉันหน่อย”
ลู่เฟยคว้าตัวชายชราหูแล้วลากออกไป
“เหลาลู่ ฉันกำลังจะชนะอยู่แล้ว แกจะลากฉันไปไหนวะ?”
ลู่เฟยตอบว่า “ฉันขายบ้านให้นาย เอาไว้เป็นเรือนหอให้หลานชายคนโต ฉันจะกลับไปอยู่บ้านชั้นเดียว”
“จริงเหรอ? พ่อหนุ่มโสดอย่างแกคิดได้แล้วสินะ ไป ๆ ๆ รีบไปโอนบ้านกันเดี๋ยวนี้เลย”
พอได้ยินลู่เฟยพูดแบบนั้น ชายชราหูก็ดีใจจนเดินเร็วกว่าเจ้าตัวเสียอีก
“นี่เหลาลู่ นายจะขายบ้านให้ฉันเท่าไร?”
“ช่วงนี้เงินตึงมือหน่อย ติดนายไว้สักสองสามแสนได้ไหม?”
ชายชราทั้งสองพยุงกันเดินเร็ว ๆ ไปทางโถงบันได เหลาหูพูดเอาใจลู่เฟย
“เพ้อเจ้อ”
“ฉันไม่มีลูกชายลูกสาว ไม่แน่พรุ่งนี้ก็อาจตายแล้ว ถ้าฉันตายไป นายก็คงไม่ต้องคืนเงินที่ติดฉันไว้หลายแสนสินะ?”
“ไอ้แก่ ฉันบอกไว้ก่อนนะ ถ้าไม่เห็นแก่ที่เราสนิทกัน ฉันไม่ขายให้นายหรอก”
“จ่ายเต็มจำนวน ไม่ต้องพูดมาก บ้าน 72 ตารางเมตร คิดนาย 550,000 หยวน”
ลู่เฟยหยุดเดิน ถลึงตากลมโตจ้องชายชราหู
“ดูสิ แค่พูดก็โมโหแล้ว ลดให้เหลือ 530,000 จ่ายเต็มจำนวน ไปโอนกันเดี๋ยวนี้ ฉันจะโอนเงินให้”
“พี่ใหญ่ พี่ลู่คนดีของผม”
ดวงตาของเหลาหูเป็นประกาย รีบเอ่ยเอาใจลู่เฟยแล้วต่อรองราคาลงอีก
ราคาบ้านในเมืองเอกอยู่ที่ตารางเมตรละ 8,500 หยวน บ้าน 72 ตารางเมตรขายได้เกิน 600,000 หยวน แต่ลู่เฟยไม่มีเวลามากพอจะค่อย ๆ ขาย
“540,000 หยวน เลิกยืดเยื้อได้แล้ว”
“ถ้ายังพูดมากอีก ก็กลับไปเล่นหมากรุกของนายซะ”
ลู่เฟยลากเหลาหูมาถึงชั้นสามแล้วเปิดประตูบ้าน เดิมทีคิดจะเชิญอีกฝ่ายเข้ามา แต่พอได้ยินเหลาหูต่อราคา ก็เริ่มหัวเสียขึ้นมา
ลู่เฟยโมโหจนเกือบทำตัวเองหัวใจวาย
อายุ 87 แล้วยังลากคนแก่ขึ้นบันไดมาถึงชั้นสามได้ ร่างกายแข็งแรงขนาดนี้ต้องเกี่ยวกับการครองตัวเป็นโสดมาหลายปีแน่ ๆ
“ฮ่า ๆ พี่ชายใจกว้างจริง ๆ ผมจะกลับไปเอาเอกสารที่บ้านเดี๋ยวนี้แหละ”
เหลาหูได้ประโยชน์เต็ม ๆ อารมณ์ดีเป็นพิเศษ หัวเราะพลางเดินลงบันไดไป
ลู่เฟยอยู่ชั้นสาม ส่วนเหลาหูอยู่ชั้นสอง หลานชายคนโตของเหลาหูกำลังจะแต่งงาน พอแก่ตัวลงเขาก็อยากให้ลูกหลานอยู่ใกล้ ๆ จะได้ช่วยดูแลกัน
ก่อนหน้านี้เขาเอาแต่หมายตาบ้านของลู่เฟย
เขาบอกว่าลู่เฟยอายุมากแล้ว เดินขึ้นลงชั้นสามไม่สะดวก เลยอยากให้ลู่เฟยขายบ้านให้
ตอนนั้นลู่เฟยก็เคยคิดจะขายเหมือนกัน
“โซฟาตัวนี้ ตอนซื้อราคา 3,600 ตอนนี้ขาย 700 ใครเอาก็มาขนไป”
“โทรทัศน์จอแบน ซื้อมา 5,600 ตอนนี้ขาย 1,000”
“ของในรูปขายหมด ใครสนใจชิ้นไหนก็เสนอราคาแล้วมาขนไปได้เลย”
ลู่เฟยถือโทรศัพท์เดินถ่ายรูปไปทั่วบ้าน แล้วส่งรูปลงกลุ่มลูกบ้าน เริ่มประกาศขายของ
“เหลาลู่ นายพึมพำอะไรอยู่? เอาโฉนดกับเอกสารมา ไปโอนบ้านกันเร็ว”
ชายชราหูเดินขึ้นมาจากชั้นล่าง เห็นลู่เฟยถ่ายรูปไปด้วย พูดส่งข้อความเสียงลงกลุ่มไปด้วย
พอเห็นลู่เฟยประกาศขายของในบ้าน แถมราคายังถูกขนาดนี้ เหลาหูก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที
“ถอนรูปที่ส่งลงกลุ่มกลับมาให้หมด ของในบ้านนายฉันเอาเอง”
“ตู้เย็นสองประตู โทรทัศน์จอแบน โซฟา เตียง โต๊ะเก้าอี้ ฉันซื้อหมด”
“ไอ้แก่ ขายถูกขนาดนี้ได้ยังไง รีบถอนข้อความกลับมาเลย”
เหลาหูร้อนใจถึงขั้นจะยื่นมือมาแย่งโทรศัพท์จากลู่เฟย
ลู่เฟยหัวเราะหึ ๆ แล้วถอนข้อความที่เพิ่งส่งลงกลุ่มไปเมื่อครู่
“เหลาหู ของทุกอย่างในบ้าน 5,000 หยวน บ้านชั้นเดียวของฉัน นายก็รู้ว่า 36 ตารางเมตร มีรั้วรอบขอบชิด คิดนาย 25,000”
“ขายยกชุดให้นาย ทั้งหมด 570,000 หยวน”
เหลาหูเบิกตากว้าง ราวกับเห็นผี ไม่ใช่เพราะแพง แต่เพราะถูกเกินไป เหลาลู่ขายบ้านทั้งหมดแล้ว ต่อไปจะไปอยู่ที่ไหนกัน?
“ไป ๆ ๆ ไปโอนบ้านกัน”
หนึ่งชั่วโมงครึ่งต่อมา ชายชราทั้งสองก็ออกมาจากธนาคาร
ลู่เฟยมองยอดเงินที่เข้าบัญชีในโทรศัพท์แล้วดีใจจนยิ้มแก้มแทบปริ
เหลาหูอุ้มเอกสารกองโตไว้ในอ้อมแขน ตบไหล่ลู่เฟยเบา ๆ “เหลาลู่ นายขายบ้านให้ฉันหมดแล้ว ต่อไปคิดจะไปนอนข้างถนนหรือไง?”
“นายต่างหากที่จะไปนอนข้างถนน”
“ทั้งครอบครัวนายต่างหากที่จะนอนข้างถนน ฉันอายุ 87 แล้ว พอมีเงินก็จะพักโรงแรมทุกวัน ยังมีคนมาทำความสะอาดห้องให้อีก”
“เงินขายบ้านบวกกับเงินบำนาญและเงินเก็บของฉัน หึ ๆ ต่อให้ทั้งครอบครัวนายต้องนอนข้างถนน ฉันก็ไม่มีวันไปนอนข้างถนนหรอก”
ลู่เฟยเรียกแท็กซี่คันหนึ่ง แล้วทิ้งเหลาหูที่ยืนงงไว้ตรงนั้น
“ให้ตายเถอะ ไอ้แก่นั่นตอนนี้คงมีเงินเก็บสักล้านกว่า แถมยังได้เงินบำนาญอีก”
“ต่อให้พักโรงแรมทุกวัน ใช้เงินวันละ 500 หยวน เงินของไอ้แก่นั่นก็ยังพอใช้ได้อีกหกเจ็ดปี”
เหลาหูแหงนหน้าถอนใจยาว พึมพำอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็เสียดายเงินค่าแท็กซี่ จึงขึ้นรถเมล์แล้วใช้บัตรผู้สูงอายุจ่ายค่าโดยสาร
ลู่เฟยมาถึงบ้านชั้นเดียว ประตูใหญ่ไม่ได้ล็อก แต่ปิดอยู่
แม่กุญแจด้านบนดูเหมือนถูกใครถีบจนพัง
ในลานบ้านกองเต็มไปด้วยมันฝรั่ง มันเทศ ผักกาดขาว ข้าวสาร แป้งสาลี และข้าวของอีกมากมาย
ลู่เฟยปิดประตูรั้ว แล้วเริ่มเก็บของทั้งหมดเข้าไปในมิติทีละชิ้น
เนื้อหมูอยู่ในบ้าน ดูท่าของที่สั่งจะมาส่งถึงก่อน
เก็บของทั้งหมดเสร็จแล้ว ลู่เฟยก็ปิดประตูรั้วและออกไป
ส่วนของจะครบตามน้ำหนักหรือไม่ เขาไม่ได้ใส่ใจเรื่องพวกนั้น ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือใช้เงินที่เหลือให้หมด
ตอนบ่ายเขาไปตลาดนัดอีกรอบ ซื้อเครื่องปรุงมาหลายอย่างแล้วเก็บเข้าไปในแหวน
เนื้อแกะสไลซ์ เนื้อวัวสไลซ์ ลูกชิ้นปลา กุ้งบด และของสำหรับกินหม้อไฟอีกหลายอย่าง
ลู่เฟยเดินเข้าร้านก็เปิดยอดเงินให้เจ้าของร้านดู จากนั้นบอกของที่ต้องการให้เตรียมไว้ ทิ้งที่อยู่ไว้ รูดบัตรเสร็จก็เดินจากไปอย่างสบายใจ
ตอนบ่ายซื้อของแค่สองชั่วโมง ร่างกายวัย 87 ปีของลู่เฟยก็เริ่มทนไม่ไหวแล้ว
เขานั่งแท็กซี่มาถึงบ้านชั้นเดียว แล้วบอกให้คนขับรออยู่ข้างนอกสักครู่
ลู่เฟยเข้าไปในลานบ้าน เอาเนื้อสดแช่เย็นกับของแช่แข็งที่ซื้อมาเก็บเข้ามิติ จากนั้นนั่งรถไปโรงแรม พอถึงก็ล้มตัวลงนอนและหลับไปทันที
เขาหลับตั้งแต่ 4 โมงเย็นจนถึง 4 ทุ่ม
แม้จะขายบ้านชั้นเดียวให้เหลาหูไปแล้ว แต่ก่อนหน้านี้เขาบอกอีกฝ่ายไว้แล้วว่าจะขอยืมอยู่ชั่วคราวสี่วัน
อีกสามวันก็จะได้กลับไปเกิดใหม่ในปี 1958 พอถึงตอนนั้น เรื่องทางนี้ก็ไม่ต้องให้เขากังวลอีก
สั่งของทางอินเทอร์เน็ตต้องมีที่อยู่สำหรับรับสินค้า
ร่างกายของลู่เฟยในวัยชรานี้อ่อนแอ เขาดื่มนมง่าย ๆ ไปหนึ่งแก้ว แล้วเริ่มเลือกซื้อของออนไลน์ที่จัดส่งได้ภายในวันเดียว
หน้าไม้ยิงซ้ำที่หาไม่ได้จากร้านค้าทั่วไป เขาลองค้นในเว็บไซต์ชอปปิงดู ปรากฏว่ามีขายด้วย!
ลู่เฟยดีใจมากกับการค้นพบนี้
เขาสั่งหน้าไม้ยิงซ้ำแบบ 6 ดอกไป 20 คัน แล้วสั่งลูกดอกหน้าไม้เพิ่มอีก 360 ดอก
พลั่ว 10 เล่ม ขวาน 10 เล่ม มีดพร้า 10 เล่ม ธนูคอมโพสิต 5 คัน
กรรไกร 5 เล่ม กล่องเครื่องมือครบชุด 3 กล่อง พอกลับไปภาคตะวันออกเฉียงเหนือในปี 1958 ก็ไม่มีไฟฟ้าใช้ ต้องเตรียมเทียนไว้ให้มาก
ยังไม่รู้ว่าจะกลับไปเกิดใหม่ในฤดูไหน ของใช้สำหรับฤดูหนาวจึงต้องซื้อให้พอ
เสื้อบุนวม กางเกงบุนวม หมวกบุนวม ถุงมือบุนวม รองเท้าบุนวม ถุงเท้าไหมพรม และผ้าพันคอ สั่งอย่างละ 200 ชุด