ลู่เฟยพบว่าการซื้อของออนไลน์สามารถจ่ายเงินผ่านบัตรธนาคารได้โดยตรง
อายุ 87 ปีแล้ว แถมยังแก่ขนาดนี้ สมองเลยไม่ค่อยแล่นอยู่พักหนึ่ง นึกไม่ออกว่าต้องซื้ออะไรเพิ่มอีก
ลู่เฟยเลื่อนดูหน้าร้านค้าออนไลน์ พลางพึมพำว่า “ความจำเสื่อมงั้นหรือ?”
เหล้าเอ้อร์กัวโถวเป็นของจำเป็นที่ใช้แลกเปลี่ยนกันได้อย่างแน่นอนในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
นมผง น้ำตาลทราย ลูกอมนม เมล็ดแตงโม ถั่วลิสง ช่างเถอะ ของพวกนี้ไปซื้อที่ร้านจริงดีกว่า
อายุ 87 ปีแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะตื่นเต้นที่แหวนมิติใช้งานได้ เกรงว่าคงทนเหนื่อยทั้งวันแบบนี้ไม่ไหว
เพิ่งเลือกซื้อของออนไลน์ไปได้ไม่กี่ชั่วโมงก็หมดแรงแล้ว ต้องนอนให้เต็มอิ่ม ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้ถ้าต้องเหนื่อยอีกทั้งวัน กระดูกแก่ ๆ นี้คงได้พังกันพอดี
เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็เป็นเช้าวันถัดไป เวลา 6 โมง 40 นาที
ลู่เฟยออกจากโรงแรม เรียกรถไปตลาดเช้า กินปาท่องโก๋ไป 1 แท่ง ดื่มน้ำเต้าหู้ไป 1 ชาม
“เถ้าแก่ ใส่ซาลาเปาให้ผม 100 ลูก ขนมแป้งทอด 100 ชิ้น ลูกชิ้นทอด 20 ชั่ง ปาท่องโก๋ 40 ชิ้น แป้งทอดไส้ 100 ชิ้น แล้วก็แป้งทอดไส้กุยช่าย 100 ชิ้น”
ลู่เฟยรู้ราคาของกินเล่นพวกนี้ดี จึงสแกนจ่ายเงินทันที
เถ้าแก่ดีใจจนยิ้มไม่หุบ
เขาหิ้วถุงใบใหญ่ 5 ใบ หนักจนแทบถือไม่ไหว ของพวกนี้น่าจะหนักราว 40 ชั่ง รีบเลี้ยวเข้าไปในโถงทางเดินแห่งหนึ่งแล้วเก็บของทั้งหมดเข้าไปในมิติ
เดินวนอยู่รอบหนึ่งก็พบคนขายเหล้าขาวกลั่นพื้นบ้านอยู่ 3 เจ้า ลู่เฟยเดินเข้าไปกวาดซื้อจนหมด จ่ายเงินแล้วให้ทั้ง 3 ร้านขนเหล้าไปส่งที่เรือนเล็ก
ซื้อเหล้าขาวไปทั้งหมด 5,000 ชั่ง เกรดขวดละ 10 หยวนต่อชั่งก็ไม่เอา เอาแต่เหล้าที่ราคาชั่งละ 6 หรือ 8 หยวน
ในยุคที่ข้าวของขาดแคลน เหล้ามันเทศเผาและเหล้าเมาแล้วล้มอย่างเหล้าเหมินเต่าลวี่ล้วนเป็นของดี ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเหล้าพวกนี้ รับรองว่าเป็นของมีค่าแน่นอน
หม้อเหล็กใบใหญ่เป็นของดี ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือนี่แทบทุกบ้านต้องมี
ปี 1958 เพิ่งผ่านช่วงถลุงเหล็กครั้งใหญ่ไปไม่นาน บ้านไหนก็ไม่มีหม้อเหลือใช้ ของแบบนี้ต้องหาซื้อไว้สักใบ
ลู่เฟยตบหน้าผากตัวเอง นึกขึ้นได้ว่าเกือบลืมของสำคัญที่สุดไป นั่นคือพาหนะ
เขาหาที่คนน้อย ๆ ในตลาดเช้า นั่งลงกับพื้น หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วสั่งจักรยานฟีนิกซ์รุ่นยี่สิบแปดนิ้วแบบย้อนยุคจากร้านค้าออนไลน์ 20 คัน
จากนั้นก็ซื้ออีก 30 เรือน เป็นนาฬิกาสายเหล็กยี่ห้อเซี่ยงไฮ้ มีทั้งรุ่นผู้ชายและผู้หญิง
ของพวกนี้ก็เป็นของมีค่าอย่างแน่นอน
ส่วนคุณภาพเป็นอย่างไร ลู่เฟยไม่รู้จริง ๆ คงต้องรอของมาถึงแล้วค่อยดู
ท่อสูบลม ไส้จุ๊บ คีม ประแจ ค้อน เขาสั่งซื้อมาอย่างละหลายชิ้น
“ตาแก่นี่เป็นอะไรหรือเปล่า? อยู่ดี ๆ ก็ตบหัวตัวเองทำไมกัน?”
คนที่เดินผ่านตลาดเช้าเห็นชายชรานั่งเล่นโทรศัพท์อยู่บนพื้น แกเอาแต่ตบด้านหลังศีรษะตัวเองอยู่เรื่อย
ลู่เฟยหูไม่หนวก ตาก็ไม่พร่า ได้ยินชัดแจ๋ว เพียงแต่ขี้เกียจสนใจอีกฝ่าย
ที่สำคัญคือเขานึกถึงเรื่องสำคัญได้พอดี สามารถซื้อของที่มีมูลค่าใกล้เคียงกับสิ่งของในปี 1958 ได้
เขาสั่งซื้อไม้ขีดไฟจากร้านค้าออนไลน์เพิ่มอีกจำนวนหนึ่ง
ลู่เฟยลุกขึ้นจากพื้น เดินออกจากตลาดเช้า แล้วเรียกรถไปตลาดค้าส่งอีกแห่ง
“เถ้าแก่ ไข่ไก่ชั่งละเท่าไร?”
เถ้าแก่ขายไข่หันมา พอเห็นว่าลู่เฟยเป็นชายชราก็ทักว่า “โอ้ คุณตา มาเดินตลาดค้าส่งแต่เช้าเลยหรือ ไม่ไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะหน่อยล่ะ?”
“เดินเล่นบ้าอะไรล่ะ ถามว่าไข่ชั่งละเท่าไร ฉันจะซื้อ 10,000 ชั่ง ลดให้หน่อยสิ”
ลู่เฟยเปิดโทรศัพท์ ยื่นให้เขาดูยอดเงินในบัญชีโดยตรง
“10,000 ชั่ง?”
“ใช่ ฟังไม่ผิดหรอก 10,000 ชั่ง ลดให้หน่อย จ่ายบัตรเลย”
ลู่เฟยเก็บโทรศัพท์ แล้วยื่นบัตรธนาคารให้เขาทันที
“ว่าแล้วเชียว ทำไมนกกางเขนบินไปบินมาแต่เช้า ที่แท้ก็พาลูกค้ารายใหญ่มานี่เอง คุณตาครับ ซื้อ 10,000 ชั่ง ผมคิดชั่งละ 4.8 หยวนแล้วกัน”
“เดี๋ยวผมเรียกคนมาขนของให้ครับ”
เถ้าแก่พูดจบก็ถือบัตรธนาคารวิ่งไปที่คลังสินค้าหลังร้าน ไม่นานก็ยกเครื่องรูดบัตรออกมา
หลังรูดบัตรเสร็จ ลู่เฟยก็ให้ที่อยู่กับเขาและบอกให้ไปส่งของ
ซื้อของมาเยอะเกินไป เรือนเล็กเก็บไม่หมด ลู่เฟยจึงยังไม่รีบเดินซื้อของต่อ เรียกรถกลับไปที่เรือนก่อน
เขาเก็บเหล้าขาวกลั่นพื้นบ้านที่ส่งมาถึงลานบ้านเข้าไปในมิติทั้งหมด จากนั้นยกเก้าอี้เตี้ยตัวเล็กมานั่งสูบบุหรี่รออยู่ข้างนอก
ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถบรรทุกเล็กคันหนึ่งก็ขับมาถึงหน้าประตู
มีคนสองคนกระโดดลงมาจากที่นั่งข้างคนขับ ส่วนเถ้าแก่ขายไข่ลงมาจากห้องคนขับ
“ไข่ 10,000 ชั่ง ขนมาทั้งหมดในรถคันเดียวเลยหรือ?”
ลู่เฟยทิ้งก้นบุหรี่แล้วลุกขึ้นถาม
“คุณตาครับ ไข่ 10,000 ชั่งก็แค่ 5 ตัน รถบรรทุกยาว 4.2 เมตรของผมขนได้พอดีเที่ยวเดียวครับ”
“ผมจะหลอกใครก็ได้ แต่ไม่กล้าหลอกคุณตาหรอกครับ”
เถ้าแก่ขายไข่พูดจบก็พาคนที่มาด้วยกันอีก 2 คนเริ่มขนของลง
หลังจากผ่านไป 1 ชั่วโมงครึ่ง รถบรรทุกเล็กก็ขับออกไป ลู่เฟยเดินเข้าไปในลานบ้าน
“เจ้าพวกโง่ ขนกันตั้งนาน ฉันใช้เวลาไม่ถึงนาทีก็จัดการเสร็จแล้ว”
ลู่เฟยเก็บไข่เข้าไปในมิติ พลางบ่นงึมงำแล้วปิดประตูรั้ว
เขาเพิ่งนั่งลงบนเก้าอี้เตี้ย พิงกำแพง แล้วก็เผลอหลับไปอีกงีบ
เดิมทีคิดจะซื้อของออนไลน์ แต่กลับพบว่าจ่ายได้แค่ผ่านบัตรธนาคาร
บัตรเครดิต เงินกู้ออนไลน์ หรือสินเชื่ออะไรพวกนั้น ลู่เฟยไม่เกี่ยวข้องด้วยแม้แต่น้อย
พอยืนยันตัวตนแล้ว ด้วยอายุ 87 ปี สินเชื่อพวกนั้นก็ไม่เกี่ยวกับเขาเลยสักนิด
อายุปูนนี้แล้ว ใคร ๆ ก็กลัวว่าเขาจะตายกะทันหันในวันรุ่งขึ้น
ลู่เฟยพบว่าแม้แต่การกู้เงินก็กลายเป็นเพียงความหวังลม ๆ แล้ง ๆ
ยังมียอดเงินเหลือ 600,000 หยวน เขาจึงนั่งรถไปตลาดค้าส่งอีกครั้ง
ถั่วแขก 30,000 ชั่ง มะเขือยาว 30,000 ชั่ง ผักชี ผักโขม กุยช่าย ซื้อมาหลายอย่าง หมดเงินไปถึง 170,000 หยวน
เขาซื้อกระดาษชำระเต็มรถ แล้วขนทั้งหมดไปส่งที่เรือนเล็ก
พอจัดการเสร็จก็เที่ยงแล้ว ลู่เฟยดื่มโจ๊กข้าวฟ่างไปพลาง มองยอดเงินในบัญชีไปพลาง คิดถึงของที่ยังอยากซื้อ
“ให้ตายสิ ลืมซื้อหม้อ ชาม กะละมังไปเลย”
เขาดื่มโจ๊กข้าวฟ่างไปครึ่งชาม ส่วนที่เหลือก็เก็บเข้าไปในมิติทันที
จากนั้นจึงเดินไปร้านขายเครื่องเหล็กใกล้ ๆ
หม้อเหล็กใบใหญ่ที่วางบนเตาในภาคตะวันออกเฉียงเหนือทั้งหนักทั้งหนา ก่อนปี 1983 ถ้าอยากซื้อของพวกนี้ก็ต้องใช้คูปองอุตสาหกรรม
หม้ออะลูมิเนียม กล่องข้าว ตะเกียบ ช้อนเล็ก ช้อนใหญ่ ม่าน กระติกน้ำร้อน กระติกน้ำทหาร ชาม จาน เขาซื้อมาเป็นกองใหญ่
หลังจ่ายเงินเสร็จ ลู่เฟยก็เรียกรถมุ่งหน้าไปยังร้านขายของสำหรับทารกและเด็กเล็ก
“คุณตา ซื้ออาหารถั่วเหลืองสำหรับผู้สูงอายุไหมคะ?”
เจ้าของร้านที่เป็นผู้หญิงเห็นลู่เฟยเดินเข้ามาก็ยิ้มถาม
“ไม่ซื้ออาหารถั่วเหลืองสำหรับคนแก่หรอก ฉันจะซื้อให้หลานชาย แล้วก็ซื้อให้เมียหลานด้วย”
คำพูดของลู่เฟยทำให้เจ้าของร้านหัวเราะออกมา
“ที่ร้านมีทั้งนมผงนำเข้าบรรจุกระป๋อง แล้วก็นมผงบรรจุกระป๋องที่ผลิตในประเทศ คุณตาได้รับสวัสดิการสังคมด้วย ควรซื้อของดี ๆ ให้หลานชายนะคะ”
“ไม่ต้อง ๆ เอาถุงละ 50 หยวนของร้านคุณก็พอ เอามา 500 ถุง”
เจ้าของร้านถามอย่างประหลาดใจว่า “500 ถุง?”
“ใช่ 500 ถุง มีบริการส่งของไหม? ตาแก่อย่างฉันถือไปเยอะขนาดนี้ไม่ไหวหรอก”
พอลู่เฟยรู้ว่าอีกฝ่ายมีบริการส่งของ ก็รูดบัตรทันที ทิ้งที่อยู่ไว้แล้วเดินจากไป
น้ำตาลทรายราคาถูก เขาซื้อมา 2,000 ชั่ง หมดเงินไป 8,000 หยวน
ส่วนอาหารกระป๋องก็ไม่ได้ซื้อยี่ห้อดัง เลือกซื้อแต่ยี่ห้อทั่วไป ขวดใหญ่ ขวดละ 10 หยวน เป็นลูกพีชกระป๋อง
ซื้อไปทั้งหมด 3,000 ขวด
เงินเก็บเหลือ 370,000 หยวน ลู่เฟยตัดสินใจคิดให้ดีว่าจะซื้ออะไรเพิ่ม จะได้ไม่ใช้เงินหมดเสียก่อน แล้วดันลืมซื้อของสำคัญอีก