ลู่เฟยยิ้มพลางตบมือเบา ๆ แล้วพยักหน้า
“พ่อหนุ่ม นี่ของจริงนะ รู้กฎหรือเปล่า อยากหาเรื่องก็อย่าลากฉันเข้าไปด้วย”
คนขายแผงถือปืนไว้ พลางพูดกับลู่เฟยอย่างไม่สบอารมณ์
“ปืนกระบอกนี้ขายเท่าไหร่?”
ลู่เฟยนึกไม่ถึงว่าจะมีคนหาปืนรุ่นใหม่แบบนี้มาได้ แถมยังเอามาขายในตลาดมืดด้วย เมื่อครู่เขาเพียงดีใจจนเผลอคว้าปืน แล้วทำท่าจะดึงลูกเลื่อนตามความเคยชิน
“ของใหม่ หายากมาก 430 หยวน”
พูดจบ คนขายก็ยัดปืนกึ่งอัตโนมัติรุ่น 56 ลงในกระสอบทันที ไม่ยอมหยิบออกมาอีก
พอได้ยินราคา ลู่เฟยก็ยิ้มพลางลูบจมูก เงิน 430 หยวน เขาทำใจซื้อไม่ลงจริง ๆ
“พี่ชาย ฝีมือไม่เบาเลยนะ มีท่อเก็บเสียงไหม?”
ลู่เฟยเอ่ยชมคนขาย ก่อนถามหยั่งเชิง
“ทำไมล่ะ? มีเงินซื้อไหวหรือไง?”
ถ้าไม่เห็นว่าพวกของลู่เฟยแต่งตัวดี คนขายคงไม่อยากคุยด้วยเลย คนหนุ่มสาวสมัยนี้ซุ่มซ่ามมือไม้ไม่รู้จักระวัง
ดวงตาลู่เฟยเป็นประกาย นึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะมีจริง ๆ เขารีบลุกขึ้น “เมียจ๋า นับเงิน 100 หยวนให้ฉันหน่อย”
“หึ เงิน 100 หยวนคิดจะซื้อท่อเก็บเสียงหรือ? ถ้าจะเอา อย่างน้อยก็ 120 หยวน”
คนขายหัวเราะเยาะเบา ๆ ของพวกนี้เขาเตรียมขายให้พรานที่รู้ของ พวกลักลอบล่าสัตว์บนเขา และโจรภูเขา คนเหล่านี้มีเงิน มีของป่า มีแต่พวกเขาที่กล้าจ่ายแพง ๆ เพื่อซื้ออาวุธดี ๆ
ซูจิ้งอี๋นับเงิน 120 หยวนส่งให้ลู่เฟย
ลู่เฟยรับเงินมาโดยไม่พูดอะไร แล้วยื่นให้คนขายทันที