เฉาเต๋อวั่งใจสะดุ้งวาบ ก่อนคลายมือที่กำแน่นออก แล้วแอบคาดเดาในใจว่า 「คนที่พี่ใหญ่สวีแนะนำมา ฉันกลับดูแคลน แถมยังเยาะเย้ยเขาต่อหน้าคนอื่น แบบนี้ก็เท่ากับไม่ไว้หน้าสวีซานต่อหน้าทุกคนไม่ใช่หรือ」
「เมื่อกี้วู่วามไปหน่อย อีกฝ่ายแค่ขายอาหารกับเนื้อสัตว์นิดหน่อย ก็ได้เงินมากกว่าเงินเดือนฉันทั้งปีแล้ว」
「คำพูดของสวีซานเมื่อครู่กำลังเตือนฉันอยู่หรือเปล่า? บางคนเราไปหาเรื่องไม่ได้... ใช่ ต้องเป็นอย่างนั้นแน่」
เหงื่อผุดขึ้นเต็มหน้าผากเฉาเต๋อวั่ง เขาคิดต่อในใจว่า 「ที่นี่เป็นตลาดมืด ฉันดื่มเหล้าไปนิดหน่อย ถ้าคราวหน้าเดินกลับบ้านตอนกลางคืนแล้วโดนเล่นงานขึ้นมา...」
คิดมาถึงตรงนี้ เฉาเต๋อวั่งก็ไม่กล้าคิดต่อแล้ว เขาไม่กล้าพูดข่มขู่แม้แต่คำเดียว ยิ่งไม่กล้าจ้องลู่เฟยเขม็งอีก
「ทำให้พี่ใหญ่สวีเห็นเรื่องน่าขันแล้ว ผมดื่มมากไปจริง ๆ ยังสร่างไม่หมด」
「น้องลู่ โปรดยกโทษให้ด้วย」
เฉาเต๋อวั่งรีบควักเงินออกจากกระเป๋า 「นี่ 1,100 หยวน คุณลองนับดู เนื้อหมาป่าพวกนี้ราคาชั่งละ 4 หยวน 5 เหมา ผมเอาทั้งหมด」
ลู่เฟยมองสวีซาน เห็นอีกฝ่ายพยักหน้าเบา ๆ
ลู่เฟยได้เอาคืนไปแล้ว ถือว่าระบายความแค้นออกมาได้ แถมยังมีสวีซานอยู่ด้วย ถ้าลงมือซ้อมอีกฝ่ายจริง ๆ กลับจะกลายเป็นตัวเองเสียเปรียบ
ลู่เฟยรับเงินมาโดยไม่ได้เอาไปนับ เฉาเต๋อวั่งให้ธนบัตรใบละ 10 หยวนมาปึกหนึ่ง เขาหยิบแยกออกมานับ 10 ใบ
ลู่เฟยคำนวณในใจ 「หนึ่งปึกมี 1,000 หยวน แยกออกมา 10 ใบก็เป็น 100 หยวน」