ซูจิ้งอี๋จำได้ดีว่า ตอนอยู่ในตรอก สามีถึงกับเอาซาลาเปาไส้เนื้อไปป้อนลูกสุนัขล่าเนื้อทั้งห้าตัว ซาลาเปาแป้งขาวไส้เนื้อแบบนั้นแม้แต่เธอยังไม่เคยได้กิน
“ว้าว พี่สะใภ้สุดยอดเลย ขอบคุณนะพี่ใหญ่”
ลู่ซิ่วกับลู่หลานยกมือขึ้นโห่ร้องดีใจทันที จนลูกสุนัขล่าเนื้อที่อยู่ข้าง ๆ พวกเธอสะดุ้งตกใจ
“พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ใจดีกับพวกเราจังเลย”
ก่อนหน้านี้ลู่เทาไม่เคยคิดฝันว่าจะได้เลี้ยงลูกสุนัข เพราะยังไม่เคยเห็นพวกมันมาก่อน แต่พอซูจิ้งอี๋บอกว่าจะยกลูกสุนัขให้เขาเลี้ยง ใจของเขาก็พุ่งไปอยู่กับเจ้าพวกตัวน้อยทันที
พอคิดถึงเรื่องที่ต้องให้อาหารลูกสุนัข ความรู้สึกผิดหวังอย่างหนักก็ถาโถมเข้ามา แต่ตอนนี้เมื่อรู้ว่าจะได้เลี้ยงลูกสุนัขล่าเนื้อ ความดีใจก็ปะทุขึ้นในใจทันที
หลังขอบคุณทั้งสองคนแล้ว ลู่เทากำหมัด ชกอากาศแรง ๆ อยู่สองสามครั้งเพื่อระบายความดีใจ
“พี่สาว พี่เขย ลูกสุนัขล่าเนื้อมีตั้งห้าตัว แถมกินจุด้วย บ้านเราจะเลี้ยงตั้งห้าตัว พวกพี่จะลำบากเกินไปไหม?”
ซูหว่านฉิงไม่ได้มองโลกในแง่ดีนัก เธอนับจำนวนลูกสุนัขในใจ เจ็ดคนบวกกับลูกสุนัขอีกห้าตัว พี่สาวกับพี่เขยจะเลี้ยงปากท้องทุกชีวิตไหวหรือเปล่า
ลูกสุนัขล่าเนื้อแม้จะดีและพร้อมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อเจ้าของ แต่ก็ต้องป้อนเนื้อให้กินอยู่บ่อย ๆ
บ้านซูหว่านฉิงเลี้ยงสุนัขล่าเนื้ออยู่สามตัว เธอจึงรู้เรื่องนี้ดี