“ขนมปังแปดก้อน น้ำตาลทรายหนึ่งถุง อาหารกระป๋องสองกระป๋อง แล้วมีผลไม้อะไรบ้าง?”
เฉาเต๋อวั่งกวาดตามองสินค้าที่จัดแสดงอยู่ในห้อง ก่อนหันไปถามพนักงานต้อนรับของตลาดลับ
พนักงานตอบว่า “มีแอปเปิลกับสาลี่แช่แข็งครับ”
เฉาเต๋อวั่งขมวดคิ้ว ถามต่อว่า “แล้วผลไม้อย่างอื่นล่ะ?”
พนักงานเดินไปยังลังสินค้าใบหนึ่ง เปิดฝาแล้วหยิบขนมปังแปดก้อนออกมาใส่ตะกร้าหิ้วที่วางอยู่ข้าง ๆ
จากนั้นเปิดลังอีกใบ หยิบอาหารกระป๋องออกมาสองกระป๋องกับน้ำตาลทรายหนึ่งถุง แล้วใส่ลงในตะกร้าหิ้วทั้งหมด พนักงานหิ้วตะกร้าไปวางบนโต๊ะเตี้ย ก่อนบอกว่า “มีแอปเปิลกั๋วกวงกับสาลี่ฤดูใบไม้ร่วงแช่แข็งอยู่แค่สองอย่างนี้ครับ”
“อ้อ ยังมีแครอตด้วย หั่นเป็นแท่งกินเหมือนผลไม้ได้ รสเผ็ดซ่านิด ๆ”
“เอาอย่างละ 5 ชั่ง แล้วก็หัวไชเท้าใหญ่หนึ่งหัว”
ฤดูหนาวแบบนี้จะหาผลไม้สักหน่อยไม่ใช่เรื่องง่าย เฉาเต๋อวั่งล้วงเงินจากกระเป๋าไปพลาง บอกจำนวนที่ต้องการไปพลาง
พนักงานหยิบตะกร้าหิ้วอีกใบออกมา แล้วรีบจัดผลไม้กับหัวไชเท้าใส่ลงไป
“ตะกร้าหิ้วสองใบ 1 หยวน ขนมปังแปดก้อน 12 หยวน อาหารกระป๋องเหล็กสองกระป๋อง 14 หยวน น้ำตาลทราย 7 หยวน 5 เหมา หัวไชเท้าใหญ่ 5 เหมา แอปเปิล 6 หยวน สาลี่ฤดูใบไม้ร่วงแช่แข็ง 5 หยวน รวมเป็น 46 หยวนครับ”
พนักงานถือปากกาเขียนรายการลงในสมุดบัญชี โดยไม่เงยหน้าขึ้นมาก็แจ้งราคาให้เฉาเต๋อวั่งทราบ