ลู่เฟยถือโล่กำบังเดินมาหาซูจิ้งอี๋ “เมียจ๋า ตามหลังผมไว้ โล่นี่รวมกับเสื้อเกราะกันกระสุนแล้ว ปลอดภัยแน่นอน”
ซูจิ้งอี๋เห็นดังนั้นก็ลุกขึ้นทันที แล้วหมอบหลบอยู่ด้านหลังลู่เฟย มือซ้ายวางบนไหล่เขา ส่วนมือเดียวที่เหลือประคองปืนไว้ คอยสอดส่องทางด้านขวาของป่าทึบ
ลู่เฟยเก็บกระสอบข้าวที่วางอยู่ใต้เท้าเข้าไปในมิติ จากนั้นก็ขยับเท้าเล็ก ๆ อย่างรวดเร็วไปข้างหน้า ทุกแห่งที่ผ่านไป หิมะซึ่งกองอยู่ใต้เท้าล้วนถูกเก็บเข้าไปในมิติทั้งหมด
ซูหว่านฉิงหันกลับมา เห็นลู่เฟยกับพี่สาวเคลื่อนเข้ามา จึงลุกขึ้นทันที มือซ้ายวางบนไหล่พี่สาว มือขวายกปืนขึ้นพาดบนแขนซ้าย
กระสอบข้าวที่ใช้กำบังอยู่ตรงหน้าซูหว่านฉิงถูกลู่เฟยเก็บไปอย่างรวดเร็ว
ลู่เฟยถือโล่กำบังมุ่งหน้าขึ้นไปยังป่าทึบทางลาดเอียงอย่างรวดเร็ว เพื่อไม่ให้หิมะใต้เท้าขวางทาง เขาจึงเก็บหิมะตรงหน้าเข้าไปในมิติ
ลู่เฟยเร่งรุดไปข้างหน้า มองสถานการณ์เบื้องหน้าผ่านช่องกันลมและกระสุนบนโล่กำบัง ซูจิ้งอี๋วางมือซ้ายบนไหล่เขา คอยถือปืนป้องกันทางขวา ส่วนซูหว่านฉิงวางมือบนไหล่พี่สาว คอยระวังทางซ้าย
ทั้งสามหมอบต่ำ เคลื่อนที่อย่างรวดเร็วเข้าไปในป่าทึบ จนมาถึงตรงหน้าศัตรูที่บาดเจ็บ แล้วตั้งโล่กำบังลงบนพื้น
ซูจิ้งอี๋ย่อตัวลงอย่างรวดเร็ว ยกปืนซุ่มยิงขึ้นสอดส่องทางด้านขวาของป่าทึบ
ซูหว่านฉิงทำแบบเดียวกัน เธอย่อตัวลงประคองปืน ยืนหันหลังชนกับพี่สาว และรับหน้าที่เฝ้าระวังทางด้านซ้าย