เจ้าหมอนี่ใกล้ตายเต็มทีแล้ว จะรอดหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับเวลา หวังให้มันนำทางไปหาที่ซ่อนลับน่ะ เลิกคิดได้เลย มันเสียเลือดมากจนหน้าซีดเผือด
ถึงลู่เฟยจะไม่แตะต้องมัน มันก็คงอยู่ได้อีกไม่นาน
“พี่ใหญ่ถามเสร็จหรือยังครับ ตอนนี้ผมหนาวไปทั้งตัวแล้ว พี่จะช่วยผมเมื่อไหร่?”
เสี่ยวซื่อพูดจบก็เอียงหัว ก่อนฟุบลงบนพื้นหิมะ
ลู่เฟยเก็บโล่ป้องกันเข้าไปในมิติ แล้วหยิบปืนข้างตัวเสี่ยวซื่อขึ้นมาเล่นในมือ
“ที่รัก ทำไมถึงเก็บโล่ป้องกันเข้าไปล่ะ? รีบเอาออกมาสิ เผื่อที่เขาพูดจะเป็นเรื่องโกหกทั้งหมด”
ซูจิ้งอี๋เห็นท่าทีไม่ระวังของลู่เฟยก็สะดุ้งตกใจ กล้าเก็บโล่ป้องกันออกไปได้ยังไง? ใจกล้าเกินไปแล้ว
“พี่เขย เขาตายหรือยัง?”
ซูหว่านฉิงหันไปมองศัตรูที่ฟุบอยู่บนพื้น ก่อนเบนสายตามาถามลู่เฟย
“อืม มันเสียเลือดมากเกินไป ตายแล้ว”
“พวกเราไม่ใช่บุคคลสำคัญ พวกนั้นคงไม่ได้วางแผนซุ่มโจมตีพวกเราโดยเฉพาะ น่าจะบังเอิญเจอกันอย่างที่มันพูด ถ้าพวกเรามีคนน้อย พวกมันก็จะฆ่าปิดปาก แต่ถ้าพวกเรามีคนมากกว่า พวกมันก็จะถอยหนี”
“พวกสายลับปลอมพวกนี้ยิงปืนแม่น แต่มั่นใจตัวเองเกินไป คงไม่คิดว่าจะพลาดท่าในที่แบบนี้ เจอพวกเราก็ถือว่าพวกมันซวยเอง”
พูดจบ ลู่เฟยก็หิ้วปืนวิ่งออกไปทันที ยังมีศพอีกสามศพ ต้องรีบไปเก็บมา
เก็บศพศัตรูครบแล้ว ลู่เฟยก็วิ่งกลับมา ก่อนนำศพออกจากมิติแล้วโยนลงบนพื้น