ซูจิ้งอี๋อ่านมาถึงตรงนี้ มือที่ถือกระดาษรายการก็สั่นระริก
อ่านต่อไปยังมีรองเท้าผ้าบุสำลี 6 คู่ ถุงเท้า 15 คู่ ยาสีฟัน 3 หลอด แปรงสีฟัน 10 ด้าม ผ้า 10 จั้ง เงิน 100 หยวน ชา 1 จิน และบุหรี่ 2 คอตตอน
น้ำตาซูจิ้งอี๋ไหลริน เธอวางกระดาษรายการไว้บนหมอน ก่อนลงจากเตียงมาย่อตัวล้างเท้าให้ลู่เฟย
ลู่เฟยนั่งแช่เท้าอยู่ริมเตียงเตาอย่างสะลึมสะลือ จู่ ๆ ก็รู้สึกว่ามีมือคู่หนึ่งกำลังล้างเท้าให้ พอลืมตาขึ้นก็เห็นซูจิ้งอี๋กำลังร้องไห้เงียบ ๆ ขณะล้างเท้าให้เขา
น้ำตาไหลพรากราวกับไม่ต้องเสียเงินซื้อ
ลู่เฟยสะดุ้งวาบ สติกลับคืนมาครึ่งหนึ่ง รีบถามว่า “เมียจ๋า ร้องไห้ทำไม ใครรังแกเธอ ลุกขึ้นเถอะ ไม่ต้องล้างเท้าให้สามีหรอก”
ซูจิ้งอี๋ร้องไห้จนน้ำตาอาบแก้ม แต่บนใบหน้ากลับมีรอยยิ้ม เธอเงยหน้าขึ้นสะอื้นพลางพูดว่า “ไม่มีใครรังแกฉันหรอก สามีดีเหลือเกิน ให้ฉันล้างเท้าให้นะ”
“เมื่อกี้ฉันอ่านรายการที่สามีเขียนแล้ว ซาบซึ้งจนร้องไห้เลย”
ลู่เฟยยิ้มพลางพยักหน้า
ล้างเท้าเสร็จ ลู่เฟยก็เอนตัวลงนอนบนเตียงเตา ไม่นานก็ผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว
วันรุ่งขึ้นเมื่อตื่นขึ้น ลู่เฟยยกมือดูเวลา ตอนนี้เก้าโมงเช้า เขาหลับไปเต็ม ๆ กว่า 8 ชั่วโมง
ลู่เฟยเปิดประตูออกไปยังทางเดิน
หวังเถี่ยจู้ หัวหน้ากองใหญ่ ยังอยู่ที่นี่อีกหรือ ลู่เฟยเห็นเขาเป็นคนแรกก็ระวังตัวขึ้นทันที
พอเห็นลู่เฟยออกมา หวังเถี่ยจู้ก็ลุกพรวดจากเก้าอี้ สีหน้าตื่นเต้นเจือแววประจบเล็กน้อย “ลู่เฟย ตื่นแล้วหรือ อรุณสวัสดิ์”