“หยุดกันก่อน”
ลู่เฟยเรียกทั้งสามคนไว้ แล้วหันไปมองซูจิ้งอี๋ “ภรรยา เธอกับหว่านฉิงยิงปืนแม่นอยู่แล้ว แล้วจะให้ลู่หย่วนตามไปด้วยทำไม? งั้นพวกเราสามคนกลับไปก็พอไม่ใช่หรือ?”
“ฉันนึกว่าคุณพาลู่หย่วนไปด้วยเพราะกลัวว่าพอถึงบ้านฉันแล้วจะโดนรังแก ที่แท้ก็อยากให้เขาคุ้มครองพวกเราระหว่างทางสินะ?”
ซูจิ้งอี๋ถึงได้เข้าใจ ที่แท้เป็นเธอเองที่คิดผิด ลู่เฟยอยากให้ลู่หย่วนตามไปเพื่อคุ้มครองพวกเธอสองคน
“สามี ฉันกับหว่านฉิงมีปืนกันทั้งคู่ แถมยังใส่เสื้อเกราะกันกระสุนกับกางเกงกันกระสุนด้วย ต่อให้มีคนมามากแค่ไหน สำหรับพวกเราก็เป็นแค่เหยื่อให้จัดการเท่านั้น”
“เสี่ยวหย่วน งั้นนายกลับบังเกอร์ไปเถอะ พี่สะใภ้ใหญ่กับหว่านฉิงไม่ต้องให้นายตามไปกลับมาด้วยหรอก กลับบังเกอร์ไปเถอะ มีนายอยู่ พวกเราก็สบายใจขึ้น”
ซูจิ้งอี๋อธิบายฝีมือของเธอกับน้องสาวให้ลู่เฟยฟังก่อน จากนั้นจึงหันไปพูดกับลู่หย่วน
เรื่องไปบ้านพ่อแม่ของซูจิ้งอี๋นั้น ลู่หย่วนจะไปด้วยหรือไม่ก็ได้ เขายิ้มพลางพยักหน้าให้ซูจิ้งอี๋ แล้วหันไปมองลู่เฟย “พี่ใหญ่จะไปบ้านพ่อตา ผมไม่ไปทำให้วุ่นวายดีกว่า ผมเป็นคนนอก ไปด้วยก็ไม่เหมาะ อยู่ที่นั่นยังไม่สบายเท่าอยู่บ้านเลย”
“ผมอยู่บังเกอร์ พวกพี่ก็จะได้วางใจขึ้น พี่จะพักบ้านพี่สะใภ้ใหญ่นานหน่อยก็ไม่เป็นไร ที่บ้านมีผมอยู่ รับรองว่าน้อง ๆ ปลอดภัยแน่นอน”
ลู่หย่วนยิ้มกล่าว ก่อนหันไปหาซูหว่านฉิง “พี่ฉิง ไม่นึกเลยว่าพี่ก็ยิงปืนเป็น ระหว่างทางต้องช่วยคุ้มครองพี่ใหญ่ให้ดีนะครับ”