ลู่เฟยหยิบกุญแจอายุยืนสามชิ้นออกมาจากกระเป๋าสะพายเฉียง ทั้งหมดทำจากทอง เขาสวมชิ้นหนึ่งให้เด็กหญิงตัวน้อยที่อุ้มอยู่ในอ้อมแขนก่อน
จากนั้นก็โยนอีกชิ้นให้จ้วงจ้วงเจ้าหนอนน้ำมูก ลู่เฟยลงจากเตียงเตา อุ้มซูจิ้งน้อยเดินไปหาหลิวลี่ลี่ «พี่สะใภ้รอง นี่คือกุญแจอายุยืน เอาไว้ให้เด็กใส่เล่น»
«ขอบใจนะ น้องเขย»
หลิวลี่ลี่กล่าวขอบคุณพร้อมรอยยิ้ม
«หยาหยา นี่คือกุญแจอายุยืนที่น้าชายเขยคนเล็กให้ ขอให้หนูปลอดภัยและมีสุขภาพแข็งแรง เดี๋ยวแม่ใส่ให้»
เด็กน้อยถูกห่อด้วยผ้าห่อตัว มือเล็กทั้งสองข้างกำไปมาอย่างไร้เรี่ยวแรง
คราวนี้ลู่เฟยถึงได้รู้ว่าเด็กในอ้อมแขนพี่สะใภ้รองเป็นผู้หญิง เด็กผู้หญิงก็ดีเหมือนกัน ลู่เฟยชอบ
พอรู้ว่าเป็นเด็กผู้หญิง ลู่เฟยก็ต้องเพิ่มของให้อีกชิ้น เขาล้วงหยกมันแพะชิ้นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าสะพายเฉียง «พี่สะใภ้รอง นี่คือจี้หยกมันแพะ เอาไว้ให้หยาหยาใส่เล่น»
«น้องเขย หยาหยายังเล็ก จี้หยกแพง ๆ แบบนี้เก็บไว้เถอะ ฉันรับไว้ไม่ได้หรอก»
หลิวลี่ลี่ถือจี้หยกไว้ในมือ กลัวว่าพลาดทำตกแตก จึงคิดจะคืนให้ลู่เฟย
«พี่สะใภ้รอง นี่ให้หยาหยา ไม่ได้ให้พี่สักหน่อย พี่รับฝากไว้ก่อนก็พอ»
ซูจิ้งอี๋รู้นิสัยลู่เฟยดี ของที่ให้ไปแล้วเขาไม่มีทางรับคืน หยกมันแพะนี้แม้จะมีราคา แต่ก็คงมีค่าแค่ราว ๆ 120 หยวนเท่านั้น สำหรับพวกเธอแล้ว ตอนนี้เงินแค่นี้เป็นเพียงเงินเล็กน้อยจริง ๆ
ซูจิ้งอี๋ยิ้มพลางบอกให้หลิวลี่ลี่รับไว้
«เมียเจ้ารอง ในเมื่อให้เด็กก็รับไว้เถอะ คนกันเองทั้งนั้น จะเกรงใจกันทำไม»