หลิวลี่ลี่อุ้มลูกเข้ามาในห้อง «พ่อ แม่ ได้ยินว่าที่บ้านมีแขกมา หนูเลยแวะมาดูค่ะ»
หลิวลี่ลี่เป็นภรรยาของซูเจิ้นเฉียง ปีนี้เธออายุ 20 ปี ลูกเพิ่งคลอดได้ 3 เดือน
«พี่รอง ตอนพี่แต่งงานฉันไม่ได้กลับมา พอลูกของพี่คลอดฉันก็ยังไม่ได้กลับมาอีก ขอโทษนะ»
เมื่อซูจิ้งอี๋เห็นหลิวลี่ลี่เดินเข้ามา แม้จะไม่เคยพบกันมาก่อน แต่ก็เดาได้ว่าอีกฝ่ายน่าจะเป็นภรรยาของพี่รอง
ซูเจิ้นเฉียงไม่ได้พูดอะไร เพียงยื่นมือโอบซูจิ้งอี๋แล้วตบไหล่เธอเบา ๆ ทุกอย่างอยู่ในความเงียบ «เป็นน้องสาวแท้ ๆ ของพี่ อย่าพูดแบบนั้นเลย พี่รู้ว่าเมื่อก่อนเธอลำบาก»
พูดจบ ซูเจิ้นเฉียงก็หันไปมองลู่เฟย แล้วถลึงตาใส่เขา
ลู่เฟยโดนลูกหลงแบบไม่รู้อีโหน่อีเหน่จริง ๆ แต่ก็ช่วยไม่ได้ เมื่อก่อนตระกูลซูช่วยเหลือไปเท่าไร เขาก็เอาไปเล่นไพ่นกกระจอกหมด พอโดนจ้อง เขาจึงเถียงไม่ออก
«เจ้ารอง นมผง 5 ถุง อาหารกระป๋อง แล้วก็มอลต์มิลก์นั่น เดี๋ยวเอาไปบ้านลูกด้วย ให้ลี่ลี่บำรุงร่างกาย»
ซูโหย่วเหวยโบกมือสั่งการทันที ยกของทั้งหมดให้บ้านลูกชายคนรอง
«ขอบคุณค่ะพ่อ»
หลิวลี่ลี่ ผู้เป็นสะใภ้รองยิ้มดีใจ รีบกล่าวขอบคุณ
หลิวลี่ลี่รู้ว่าตระกูลซูมีลูกสาวสองคน แต่เธอยังไม่เคยพบ «เธอคือจิ้งอี๋ใช่ไหม สวยจังเลย ฉันชื่อหลิวลี่ลี่ ได้ยินเจิ้นเฉียงพูดถึงน้องสาวทั้งสองคนอยู่บ่อย ๆ วันนี้ในที่สุดก็ได้เจอกันสักที»
«พี่สะใภ้รอง สวัสดีค่ะ ตอนพี่แต่งงานฉันไม่ได้กลับมาเลย หวังว่าพี่จะไม่ถือสานะคะ»
เห็นว่าข้อมือของหลิวลี่ลี่ไม่มีอะไรสวมอยู่ ซูจิ้งอี๋จึงถอดนาฬิกาข้อมือของตัวเองออก จูงมือหลิวลี่ลี่แล้วสวมให้อีกฝ่ายทันที