หลี่ซิ่วเอ๋อหยิบจานกระเบื้องใบใหญ่ขึ้นมา บนจานวาดลายนกยวนยางสองตัวกำลังเล่นน้ำ จานกระเบื้องจากยุคนี้หาได้ยากมากในยุคหลัง
เมล็ดแตงโม ถั่วลิสง และลูกอมถูกเทลงในจาน หลี่ซิ่วเอ๋อเรียกทุกคนให้เข้ามาหยิบกิน
“อย่ายืนทื่อกันอยู่ในบ้านสิ ลูกสาวฉันกลับมา ลูกเขยก็มาเยี่ยม วันนี้ฉันจะทำของอร่อยให้กินกัน”
“พวกผู้ชายคุยกันอยู่ในบ้านเถอะ ฉันจะพาสะใภ้คนโตไปทำกับข้าว”
หลี่ซิ่วเอ๋อวางจานกระเบื้องไว้บนโต๊ะ แล้วช่วยหวังเจาอี้ยกเครื่องปรุงต่าง ๆ บนโต๊ะออกไป
“คุณป้า ฉันไปช่วยทำกับข้าวด้วยนะคะ” หยางเจียวช่วยหยิบเครื่องปรุงไปด้วย พูดจบก็เดินตามหลี่ซิ่วเอ๋อไปยังห้องครัวด้านนอก
“พ่อ น้องสาวกับน้องเขยมาถึงแล้ว วันนี้เรายังจะไปจับปลาไหม?”
ซูจื่อเหิงเปิดขวดเหล้า รินใส่ถ้วยเล็กให้พ่อ แล้วรินให้ตัวเองอีกถ้วยหนึ่ง ก่อนวางขวดเหล้าลงบนโต๊ะและเงยหน้าถามซูโหย่วเหวย
“ไปสิ กินให้อิ่มดื่มให้พอก่อนแล้วค่อยไป พวกเรานัดกับเซี่ยงจือหมินไว้แล้ว กินข้าวเสร็จตอนฟ้ามืดพอดี ปลาจะจับง่ายกว่า”
ซูโหย่วเหวยแกะเปลือกถั่วลิสง โยนเมล็ดเข้าปากเคี้ยว ครอบครัวเซี่ยงคงกินข้าวและเตรียมตัวกันล่วงหน้าแล้ว เรื่องจับปลาเป็นเรื่องใหญ่ จะผัดผ่อนไม่ได้
“น้องเขย กินข้าวเสร็จแล้วไปทะเลสาบหลิ่วเขียวกับพวกเรานะ พวกเราจะพาไปเปิดหูเปิดตา”
ซูเจิ้นเฉียงได้ยินแล้วก็หัวเราะอย่างอารมณ์ดี เขาชอบเจาะรูน้ำแข็งจับปลาที่สุด สำหรับเขาแล้วก็เหมือนไปเที่ยวเล่น แถมยังจับปลาใหญ่ได้ด้วย
ซูเจิ้นเฉียงคิดในใจ: “ข้างนอกหนาวเหน็บไปหมด แต่ในบ้านมีเตียงเตาอุ่น ๆ ตุ๋นปลาหัวโตตัวอ้วนสิบชั่งไว้ ดื่มเหล้าสักหน่อย แบบนั้นแหละถึงจะเรียกว่าสุขใจ!”