“สมุนไพรในป่าอย่างโสม เห็ดหลิงจือ ถั่งเช่า หรือแม้แต่อวัยวะของสัตว์หายาก ล้วนเอาไปขายเป็นยาได้ แถมยังมีราคาสูงมากด้วย”
“พวกนั้นอุตส่าห์ขนของไปแลกเสบียงถึงในเมือง สุดท้ายกลับถูกพวกเรากวาดเรียบ ตอนนี้ของทั้งหมดนี่ก็เป็นของเราแล้ว”
ซูจิ้งอี๋พอจะรู้เรื่องของมีค่าในป่าอยู่บ้าง จึงยิ้มเล่าให้ลู่เฟยฟัง
“ฮ่า ๆ เมียจ๋า พอฟังเธอพูดแล้วจู่ ๆ ฉันก็มีความสุขขึ้นมาเลย สะใจจริง ๆ”
ลู่เฟยเปลี่ยนสีหน้าได้รวดเร็วเป็นเลิศ เขากำหมัดแล้วโบกไปมาสองสามที ก่อนแสดงท่าทางฉลองอย่างดีใจ
“พี่เขย ดูของพวกนี้สิ มีแต่ของดีทั้งนั้น ฮี่ ๆ เรารวยแล้วจริง ๆ”
ซูหว่านฉิงตรวจของเสร็จแล้วก็เห็นเสบียงกองอยู่เต็มพื้นข้างเท้าลู่เฟย สีหน้าของเธอพลันสดใสขึ้น ท่าทางตื่นเต้นราวกับไม่เคยเห็นของดีมาก่อน เธอกระโดดตบมือฉลอง
“ว้าว ของดีตั้งเยอะ เยอะเกินไปแล้ว! เป็นของฉันทั้งหมดเลย เป็นของฉัน!”
ซูหว่านฉิงตามพี่สาวมาที่บ้านลู่เฟย ชีวิตแร้นแค้นที่ผ่านมาไม่ง่ายเลย เธอไม่เคยเห็นของมากมายขนาดนี้มาก่อน อีกทั้งเพิ่งได้กินอิ่มไปไม่กี่มื้อในช่วงสามสี่วันนี้เอง
เธอเพิ่งได้เห็นของดีอยู่บ้างก็ช่วงไม่กี่วันนี้ ก่อนหน้านี้บ้านลู่เฟยยากจนจนแทบไม่มีอะไรเลย ต่อให้หนูหลุดเข้าบ้านมา พวกเธอก็ยังจับมันไปกินเป็นอาหาร
“ของดีมีไม่น้อยเลย เอาละ ยกให้เธอหมดเลย เห็นไหมว่าดีใจใหญ่แล้ว”
ลู่เฟยเห็นน้องเมียกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย ก่อนจะบอกไปตรง ๆ ว่าของทั้งหมดเป็นของเธอ