พอได้ยินจ้าวตงเหมยเอ่ยถึงสำนักงานป่าไม้แห่งรัฐ ลู่เฟยก็วางใจลงได้
เขาเก็บหน้าไม้ยิงซ้ำในมือลงมิติ แล้วหยิบปืนกล่องขึ้นมาถือแทน
“สามี ไม่ต้องตื่นเต้นหรอกค่ะ พวกเธอเป็นเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าที่สำนักงานป่าไม้แห่งรัฐส่งมา ทุกคนเป็นพนักงานประจำ ผู้ชายออกไปทำงานก่อสร้างแล้ว ทางนั้นก็จะส่งผู้หญิงขึ้นเขามาดูแลป่าด้วยเหมือนกัน”
ซูจิ้งอี๋เดินมาข้างลู่เฟย ส่งปืนซุ่มยิงให้เขา ก่อนยิ้มอธิบาย
ลู่เฟยเข้าใจความหมายของเธอ จึงเก็บปืนซุ่มยิงแล้วหยิบปืนไรเฟิลแบบ 38 มาส่งให้ซูจิ้งอี๋
เมื่อเห็นลู่เฟยกับคนอื่น ๆ เดินออกมาจากที่กำบัง จ้าวตงเหมยก็ลดปืนลง รีบเรียกพี่น้องร่วมงานทั้งสามให้เข้าไปดู
“พวกเธอยังสาวกันมากเลยนะ! น้องสาว เธอสวยจัง!”
เมื่อคนทั้งสองกลุ่มมาพบกัน จ้าวตงเหมยก็สะดุดตาซูจิ้งอี๋ทันที คนที่พูดกับเธอเมื่อครู่คงเป็นผู้หญิงคนนี้
จ้าวตงเหมยไม่ถือตัวเลยสักนิด พอเข้ามาถึงก็จับมือซูจิ้งอี๋อย่างสนิทสนม แล้วเอ่ยชมอย่างไม่หวงคำ
“ขอบคุณค่ะพี่จ้าว พี่ก็สวยเหมือนกัน”
ซูจิ้งอี๋เอ่ยชมจ้าวตงเหมยกลับอย่างสุภาพ
เจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าหญิงอีกสามคนต่างมองลู่เฟยหนุ่มหล่อร่างสูงโปร่ง ทรงผมก็ดูดี ใบหน้าคมชัด ดวงตาโต จมูกโด่งเสียด้วย เพียงแต่ผอมไปหน่อย
ดูท่าลมแรง ๆ พัดมาทีเดียว หนุ่มหล่อคนนี้คงปลิวล้มได้เลย
ส่วนซูหว่านฉิงดูจากอายุก็ยังเด็กมาก น่าจะอายุแค่ประมาณ 15 ปี พวกเธอจึงมองข้ามไปเสียสนิท