พี่น้องทั้งสามต่างชวนซูจิ้งอี๋ไปเที่ยว หลี่อิ๋งเห็นดังนั้นก็ไม่ยอมน้อยหน้า จึงหันไปชวนซูหว่านฉิงแทน “น้องสาว ไปเล่นที่บ้านพวกพี่สักวันสิ พี่จะทำของอร่อยให้กิน”
สาว ๆ ผู้ดูแลป่าทั้งสี่คนพากันดึงซูจิ้งอี๋และซูหว่านฉิงให้เดินตามไป แล้วยังไม่ลืมหันกลับมาเรียกลู่เฟยด้วย
ลู่เฟยงงไปหมด นี่มันเรื่องอะไรกัน? เพิ่งรู้จักกันแท้ ๆ กลับพาภรรยากับน้องเมียของเขาหนีไปเสียแล้ว?
สาว ๆ ผู้ดูแลป่าทั้งสี่พาลู่เฟยกับอีกสองคนไปยังที่เก็บเสบียง จากนั้นแต่ละคนก็สะพายของแล้วออกเดินทาง
พวกเธอแบกเสบียงหนักสามสิบห้าจิน มือยังหิ้วตะกร้าเดินไปตามทางบนเขา ซูจิ้งอี๋กับซูหว่านฉิงเห็นแล้วจึงอาสาช่วยหิ้วตะกร้า
“น้องลู่ ช่วยพี่แบกเสบียงหน่อยได้ไหม?”
หลินเยวี่ยเอ๋อร์เดินรั้งท้าย เอ่ยกับลู่เฟยที่เดินอยู่ข้างหน้า ร่างสูงใหญ่และหน้าตาหล่อเหลา
ลู่เฟยยังไม่ทันตอบ ซูหว่านฉิงที่อยู่ข้างหน้าเขาก็ชิงพูดแทน “พี่หลิน ให้พี่เขยฉันถือของน่ะอย่าหวังเลย”
“พี่สาวฉันยังไม่ยอมให้พี่เขยเหนื่อยเลย ไม่ใช่แค่พี่สาวฉันหรอก ฉันเองก็ไม่ยอมให้พี่เขยถือของเหมือนกัน”
“พี่เขยร่างกายไม่แข็งแรง แถมตอนนี้ยังผอมอยู่เลย ปล่อยให้เดินตัวเปล่าบนเขา พี่สาวกับฉันยังอยากแบกเขาเดินด้วยซ้ำ แล้วพี่ยังจะให้เขาถือของอีก พี่แบกเองเถอะ”
ซูหว่านฉิงพูดอย่างเปิดเผยไม่ปิดบัง แต่เมื่อคนอื่นได้ยินกลับเข้าใจไปอีกอย่าง
หลี่อิ๋งอดหันกลับไปมองลู่เฟยซ้ำ ๆ ไม่ได้
ลู่เฟยตัวสูง ต่อให้มีซูหว่านฉิงกับซูจิ้งอี๋อยู่ข้างหน้า หลี่อิ๋งก็ยังมองเห็นเขาได้