“ร่วมมือกันเป็นเรื่องที่ต้องเกิดขึ้นอยู่แล้ว ปกติมาก พวกมันกลัวถูกขังตายอยู่ในนี้”
เว่ยเจิ้นไห่มีสีหน้ามั่นใจเต็มเปี่ยม เขายิ้มพลางลุกขึ้นยืน กวาดตามองพี่น้องทุกคน ก่อนยกมือข้างหนึ่งขึ้นทำท่าปาดคอ
พี่น้องทุกคนพยักหน้าพร้อมกัน
“พี่ใหญ่ ถ้าอีกฝ่ายมีแผนล่ะ หรือพวกมันเปิดฉากยิงตรง ๆ จะทำยังไง?”
เซวียเฉียงเป็นคนรอบคอบ รีบถามข้อกังวลในใจออกมา
“พวกมันไม่กล้าหรอก พวกมันไม่รู้ว่าพวกเรามีกันกี่คน ต้องคิดถึงผลที่จะตามมาหากลงมือ ถ้ากล้าลงมือ ก็ต้องเสี่ยงถูกขังตายอยู่ที่นี่”
“ตราบใดที่พวกมันยังอยากได้สมบัติ และมีใครสักคนอยากมีชีวิตรอด พวกมันก็ไม่ลงมือหรอก พวกเราคิดเห็นตรงกัน แต่คนของพวกมันต่างคนต่างคิด ไม่แน่ว่าจะสามัคคีกัน”
“ไป พวกเราไปพบพวกมันกัน ซานหวาจื่อเดินนำ”
เว่ยเจิ้นไห่พูดจบอย่างมั่นใจ แต่ก็ยังเผื่อใจไว้ จึงให้หลานชายเดินนำหน้า
ในกลุ่มของเว่ยเจิ้นไห่ทั้งห้าคน มีสามคนถือไฟฉาย
เว่ยเจิ้นไห่ยิ้มพลางโบกมือไปทางแท่นด้านใน “พี่น้องที่อยู่ข้างใน ใครเป็นคนตัดสินใจ? พวกเรามาทำความรู้จักกันหน่อย”
“ปัง!”
“ฉึก!”
“ฟิ้ว! ฟิ้ว!”
“ไอ้เวรเอ๊ย พวกแกมันไร้คุณธรรม!”
เว่ยเจิ้นไห่กลิ้งหลบลงกับพื้น จากตำแหน่งที่สองพุ่งไปหลบอยู่หลังเซวียเฉียงทันที
“อ๊าก!”
หน้าผากของซานหวาจื่อถูกยิงจนเปิด ร่างล้มแหงนไปด้านหลัง ก่อนกระแทกพื้นดัง “ปัง” ด้วยร่างใหญ่โตที่ทิ้งน้ำหนักลงมาอย่างแรง