จ้าวซูอิ่งรู้สึกมาตลอดว่าอวี๋หรานหรานคงจะเจอเรื่องอะไรมา ไม่ว่าจะเป็นเกล็ดมังกรของถูหลานที่จู่ๆ ก็มืดลง หรือสไตล์การทำอะไรของอวี๋หรานหราน ล้วนแต่มีพิรุธ
ในที่สุด ห้องข้างๆ ก็เริ่มมีเสียงพูดคุยกันอีกครั้ง ไม่นานนัก เธอก็ได้รับข้อมูลให้พาคนไม่กี่คนที่นี่ไปที่ห้องประชุมรวม
“เธอไปหาอวี๋หรานหราน พวกเราต้องการให้เธอช่วย”
“ปิดม่านแสงดันเจี้ยนเหรอ?”
“ไม่” อีกด้านของหน้าจอ อวี๋จ้าวไห่กำลังนั่งอยู่บนหินโสโครก เสื้อคลุมอาคมเปื้อนเลือด เธอพูดว่า “พวกเธอจัดทีมขึ้นมา นำผลึกสกิล[ตัด·วาง]ทั้งหมดที่ติ้งไห่เก็บไว้ไปด้วย ไปแย่งชิงม่านแสงดันเจี้ยนใต้ทะเลมา
คืนนี้ก็เป็นการมาครั้งที่สองแล้ว พวกเธอออกเดินทางพรุ่งนี้เช้าเถอะ ให้เธอนำทีม ออกไปห้าวัน แย่งกลับมาได้เท่าไรก็เท่านั้น”
จ้าวซูอิ่งถามว่า “แล้วเราจะให้ค่าตอบแทนอะไรกับเธอ?”
ม่านแสงดันเจี้ยนพวกนี้ถ้าวางไว้ใต้ทะเลก็เป็นดันเจี้ยนกลางแจ้ง อวี๋หรานหรานไปเมื่อไหร่ก็ได้ ไม่ว่าจะเลเวลอัปหรือรวบรวมเครื่องบูชาแสงวิไลเพื่อเข้าสู่สนามประลอง ผลตอบแทนไม่น้อยเลย แย่งมาให้ติ้งไห่ ก็กลายเป็นของติ้งไห่แล้ว
ทำไมเธอต้องร่วมมือกับติ้งไห่ด้วย?
การที่อวี๋หรานหรานขายม่านแสงดันเจี้ยนบนดาดฟ้านั่นไป ก็เป็นสัญญาณอย่างหนึ่งแล้วว่าเธอไม่ต้องการการปกป้องจากติ้งไห่อีกต่อไป
จ้าวซูอิ่งคิดไม่ออกว่าติ้งไห่มีอะไรที่จะดึงดูดเธอได้
อวี๋จ้าวไห่พูดว่า “เธอจะยอมตกลง หลี่ฉางอิง”
หลี่ฉางอิงที่ได้ยินชื่อตัวเอง วางของที่เพิ่งได้รับทางไปรษณีย์ลงบนโต๊ะ