เมื่อแน่ใจว่านี่คือสุสานโลกของจริง อวี๋หรานหรานจึงถามว่า "แน่ใจนะว่าจะไปแค่ห้าวัน?"
จ้าวซูอิ่งมองอวี๋หรานหรานอย่างพูดไม่ออก "ใช่ แค่ต้องคุ้มกันพวกเราไปค้นหาในที่ที่อันตรายที่สุดของทะเลลึกห้าวัน"
"ตกลง!" อวี๋หรานหรานเก็บสุสานโลกใบนั้นเข้าไป "ต่อไปถ้ามีของแบบนี้อีก พวกคุณมาติดต่อแลกเปลี่ยนกับฉันได้เลย"
จ้าวซูอิ่งปิดม่านแสงแชตเกมของตัวเอง ถามว่า "งั้นนี่คืออะไร?"
อวี๋หรานหราน: "หืม?"
จ้าวซูอิ่ง: "บอกพวกเราได้ไหมว่านี่คืออะไร?"
อวี๋หรานหราน: "หา?"
จ้าวซูอิ่ง: "เธอไม่กลัวโดนต่อยเหรอ?"
อวี๋หรานหราน: "ใช่"
"..." จ้าวซูอิ่งดูเวลา ตอนนี้เป็นเวลา 19.00 น. เธอรู้ว่าไม่มีทางถามอะไรได้อีก "พรุ่งนี้เช้า 9 โมงฉันจะมาหาเธอ"
อวี๋หรานหรานลุกขึ้นส่งแขกทันที "ตกลงๆ!"
ในตอนนั้น สายตาที่จ้าวซูอิ่งมองอวี๋หรานหรานนั้นด่าอย่างหยาบคายสุดๆ
หลังจากส่งจ้าวซูอิ่งออกไปแล้ว เธอก็หยิบสุสานโลกทั้งหมดที่ตัวเองมีอยู่ในตอนนี้ออกมา วางเรียงเป็นแถวบนโต๊ะ
[ห้าท่อ][หกวง][เจ็ดท่อ][สามหมื่น][สี่หมื่น][ห้าหมื่น][เจ็ดหมื่น][เจ็ดหมื่น][ตงฟง][หงจง]!
ถูหลานเดินเข้ามาใกล้ด้วยความสงสัย "เป็นอะไร? มีปัญหาอะไรรึ?"
มีปัญหาใหญ่! อวี๋หรานหรานชี้นิ้วไปที่สุสานโลกสิบใบนี้ พูดว่า "ตอนที่ได้รับเจ็ดหมื่นใบนั้นเมื่อกี้ พวกมันสั่นสะเทือนพร้อมกันในกระเป๋าเกมของฉัน"
นี่เป็นครั้งแรกที่มีความเคลื่อนไหวแบบนี้ เป็นเพราะสะสมได้ครบสิบใบแล้วหรือเปล่า?