12——11——10——9……
อวี๋หรานหรานถอยไปถึงขอบสนาม หยิบปืนไรเฟิลซุ่มยิงที่ตัวเองเปิดได้ออกมา——[สนธยาและราตรี]
บนพื้นมีแท่งน้ำแข็งที่ถูหลานสร้างไว้ให้ เธอคุกเข่าลงข้างหนึ่ง วางปืนพาดบนแท่งน้ำแข็ง ใบหน้าครึ่งหนึ่งซ่อนอยู่หลังปืน เห็นเพียงดวงตาซ้ายที่เปล่งประกายดุจดวงดาว
ตอนนี้เป็นฤดูหนาว ผมยาวประบ่าถูกรวบไว้ด้านหลังเป็นหางเปียเล็ก ๆ ตามสบาย
เธอสวมเสื้อคลุมสีดำ ด้านในเป็นเสื้อไหมพรมสีน้ำเงิน ที่คอมีสร้อยเส้นหนึ่งลาง ๆ ให้เห็น กางเกงขายาวธรรมดา ๆ กับรองเท้าผ้าใบสีขาว ดูไม่เหมือนอุปกรณ์ขั้นสูงอะไร ดูเหมือนเสื้อผ้าที่หยิบจากตู้เสื้อผ้าตอนรีบออกจากบ้าน
สิ่งเดียวที่ดูเหมือนอุปกรณ์ระดับสูงก็คือแหวนที่นิ้วชี้ซ้าย ฝังด้วยอัญมณีสีดำเม็ดเล็ก ๆ เรียงเป็นวง ทำให้ข้อนิ้วเรียวบางของเธอดูซีดเซียว
ถูหลานย่อตัวลงจนสูงแค่สิบกว่าเซนติเมตร นั่งลงบนแท่งน้ำแข็ง หยิบไอศกรีมออกมากิน
8——7——6——5……
[รีเซ็ตแต้มชั่วคราว]—— พลังชีวิต สติปัญญา และค่าพลัง 80% เปลี่ยนเป็นความไวทั้งหมด
ปิดเอฟเฟกต์พาสซีฟของ[ฉันจะเริ่มเอาจริงแล้ว]
เธอไม่อยากให้เหลียงอวี๋ชวนรู้ว่ากระสุนของเธอสามารถติดตามศัตรูได้ แม้ว่าสกิลนี้จะไม่ใช่ของหายากอีกแล้ว วิศวกรรมที่สร้างขึ้นก็มีเอฟเฟกต์แบบนี้ แต่เหลียงอวี๋ชวนไหวตัวเกินไป
และเธอไม่จำเป็นต้องใช้สกิลนี้ก็สามารถสังหารบอสได้
3——2……
เปิดใช้สกิลระดับตำนานของ[สนธยาและราตรี][ประหาร]ภายใน 5 วินาที ค่าความเสียหาย +1500%
——1!
ชั่วพริบตาที่การนับถอยหลังสิ้นสุดลง
[สไนป์มรณะ]! ยิ่งระยะไกล พลังโจมตียิ่งสูง เริ่มต้นที่ 500 เมตร ทุก ๆ 1 เมตรที่ระยะโจมตีเพิ่มขึ้น ค่าความเสียหาย +50