อวี๋หรานหรานยกมือขึ้นกดบนหัวของถูหลาน มองกลับไปในดวงตาของอีกฝ่าย แล้วตอบอย่างจริงจังว่า: "ไม่ใช่ นี่ไม่ใช่การชดใช้ เช่นเดียวกับที่ข้าเคยให้เงินค่าขนมเจ้า ไม่มีวัตถุประสงค์ใด ๆ มันเป็นเพียงของขวัญที่ข้าอยากให้เจ้า ทำให้เจ้ามีความสุข"
จริง ๆ แล้วนางรู้อะไรบ้าง แต่ก่อนหน้านี้นางมักจะเตรียมใจไว้เสมอว่าถูหลานจะจากนางไป ดังนั้นนางจึงแสร้งทำเป็นโง่
ถูหลานถึงได้กอดตะเกียงแล้วกลิ้งไปสองรอบ: "แค่นี้ก็ค่อยสมเหตุสมผลหน่อย"
นอกเหนือจากนี้ จันทราพิโรธยังสามารถเลเวลอัปต่อไปได้อีก เพียงแต่ครั้งนี้ของที่ต้องใช้ไม่ใช่ทรายจันทราอีกต่อไป แต่เป็นสิ่งที่เรียกว่า[เศษดวงดาว]ต้องการ 1,000 ดวง นางไม่เคยแม้แต่จะได้ยินชื่อมันมาก่อน...
นางรับตะเกียงมา ปลอบถูหลานจนสงบลงแล้ว ก็กลับไปยังอดีตเพื่อส่งกระดาษแผ่นนั้นที่เขียนว่า[อย่านำสกิลคืนชีพมา]ให้กับตัวเอง
อวี๋หรานหรานจัดการกับเรื่องจิปาถะหลังสงครามอยู่ทางนี้ แต่ภายในสนามรบโลกกลับวุ่นวายไปหมด!
โดยเฉพาะชาเลิ่ง หลังจากที่อวี๋หรานหรานฆ่าตัวตายแล้วพามังกรตัวนั้นออกจากเกมไป ชาเลิ่งยืนนิ่งอยู่กับที่แทบเป็นนาที กว่าจะเชื่อว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ ไม่ใช่ความฝัน
พรเทพประทานระดับ SSS มีทั้งหมดหกสกิล แต่ผู้เล่นเผ่าพันธุ์อื่นคนนั้น ผู้เล่นที่เขาไม่เคยแม้แต่จะใส่ใจ กลับขโมยไปมากกว่าครึ่ง?!!
4 สกิลนะ! สี่สกิลหลักที่เขาเพียรพยายามอัปเลเวลและพัฒนา!
นี่เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในชีวิตจริงได้หรือ? มันไม่ไร้สาระไปหน่อยเหรอ? ฟ้องร้องได้ไหม!
สิ่งที่ทำให้เขาเดือดดาลและสิ้นหวังที่สุดคือ สกิลโจมตีหลัก[ขับไสยเที่ยงคืน], สกิลป้องกันและสะท้อนความเสียหาย[เรื่องเล่าไร้สาระ], สกิลโล่ขั้นเทพ[นิทานก่อนนอน], และ[คำสาปโบราณ]ที่เขาโปรดปรานที่สุดติดอันดับอยู่ในนั้น!