อู้เริ่นมองไปยังน้ำตาลเมเปิ้ลที่ไม่ไกลนัก "ก่อนหน้านี้เฟิงชางมาฟ้องเธอว่ามีจิ้งจอกจันทราหางหมอกแย่งชิงสุสานโลกไปในร้านของเธอใช่ไหม? ฉันรู้แล้วว่าเจ้าหางหมอกนั่นคือใคร!"
น้ำตาลเมเปิ้ลชำเลืองมองนาง "ใครล่ะ"
อู้เริ่นยิ้มกว้าง "เด็กฝึกเล่นแร่แปรธาตุของเฮ่อฉีผาแห่งเมืองหม่นมืด, เจ้าของถูหลาน, ผู้ไต่หอคอย, ผู้ครอบครองปีกแสงสีส้มแดง, ผู้ร่ายคำสาปเมื่อครู่, ผู้เล่นหน้าใหม่ของเกมเทพเจ้า, ไจ้จิ่วหรานหราน"
อวี๋หรานหรานถูกคำนำหน้าที่ยาวเหยียดราวกับรายการอาหารทำให้ชะงักไปเล็กน้อย นางเลิกคิ้ว "......พวกเธอสนิทกันมากเหรอ?"
อู้เริ่นยิ้มยิ่งสดใสกว่าเดิม "ไม่เกี่ยวอะไรกันสักนิด ดังนั้นถ้าลูกสาวของเธอร้องไห้มาฟ้องว่าแกล้งนางอีก จำไว้ว่าต้องไปหาไจ้จิ่วหรานหราน"
เฟิงถังจ้องอู้เริ่นอยู่หลายวินาที รู้สึกเสมอว่าอู้เริ่นคงจะไม่ได้คิดอะไรดี นางยิ้มสดใสยิ่งกว่าอู้เริ่น "นั่นลูกสาวคนที่สี่ของฉัน, ฉันไม่ไปหามันหรอก, ฉันหาเธอนี่แหละ"
อู้เริ่น: "......"
นางต่อสู้กับน้ำตาลเมเปิ้ลมาหลายปี รู้ดีว่านี่น้ำตาลเมเปิ้ลเริ่มพูดเพ้อเจ้อหลอกคนอีกแล้ว เหมือนดื่มเหล้าปลอมเข้าไป
......
หลังจากอวี๋หรานหรานกลับไปในอดีตและวางกระดาษเสร็จแล้ว ก็เริ่มเตรียมตัวสำหรับเกมเทพเจ้าครั้งต่อไป
หลังจากออกจากสนามรบโลก หน้าต่างข้อมูลของนางก็ปรากฏสถานะใหม่——[ไจ้จิ่ว·ผู้เล่นเกมเทพเจ้า](57 วัน 15 ชั่วโมง 27 นาที)
นั่นหมายความว่า หากนางต้องการรักษาคุณสมบัติเกมไว้ อย่างช้าที่สุดก็ต้องเข้าร่วมเกมเทพเจ้าในวันที่ 15 มีนาคม ไม่เช่นนั้นจะสูญเสียคุณสมบัติในการเข้าสนามรบโลกไปตลอดกาล
นางมีเวลาไม่ถึงสองเดือนในการเพิ่มความแข็งแกร่ง แต่นางยังมีอีกทางเลือกหนึ่ง คือเข้าไปในวันที่ 15 มีนาคมแล้วฆ่าตัวตายทันที เพื่อยืดเวลาพัฒนาออกไปอีก 60 วัน