หลังจากกล่าวขอบคุณและอำลาจอกศักดิ์สิทธิ์เป่ยซุ่ยแล้ว อวี๋หรานหรานก็พาถูหลานกลับไปยังดาวสีครามผ่านหัวแมวโดยตรง เมื่อจัดการให้ถูหลานเรียบร้อยแล้ว สิ่งแรกที่เธอทำคือแปลงกายเป็นร่างนกฮูกต้นโอ๊กที่เคยใช้ตอนค้าขายกับเฮยเฟย แล้วไปที่คฤหาสน์ตระกูลซูตามหาหมอนั่น
ตอนที่เธอปรากฏตัว เฮยเฟยกำลังนอนหลับอยู่ เธอลงจอดตรงหน้าเฮยเฟยทันที คนของติ้งไห่กวาดตามองมาทางเธอแวบหนึ่ง แต่กลับไม่มีใครเข้ามา
อวี๋หรานหรานเข้าประเด็นตรง "ถ้าใช้ช่วงเวลาแห่งการพลิกผันแลกค่าสเตตัสกับผู้แข็งแกร่ง จะมีผลข้างเคียงอะไรไหม?"
เฮยเฟยไม่แม้แต่จะลืมตา แต่กลับหัวเราะอย่างสะใจ "ดูท่าแกคงเคยลองแล้วสินะ"
อวี๋หรานหรานหยิบแท่งทองที่นำมาจากตระกูลหานออกมาหลายก้อน ใช้มือบีบขยำไปมา ลบริ้วรอยสลักจนกลายเป็นลูกบอลทองคำที่ดูไม่ออกเลยว่ามาจากไหน แล้ววางลงบนพื้น
"ซื้อข้อมูลจากแก เหรียญทองตอนก่อนเอาไปซื้อช่วงเวลาแห่งการพลิกผันแล้ว ข้าจึงให้แกได้แค่นี้"
เฮยเฟยจึงลืมตาขึ้นมา แม้จะไม่ค่อยพอใจลูกบอลทองคำนัก แต่การมีอะไรก็ยังดีกว่าไม่มี แถมเขายังชอบใจที่ได้เห็นนกฮูกต้นโอ๊กตัวนี้เป็นทุกข์
เขาพูดว่า "ทุกสิ่งล้วนมีราคาที่ต้องจ่าย การแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมย่อมดีที่สุด การสลับคู่สัญญาก็ได้ แม้แต่พลังชีวิต 1% กับพลังชีวิต 100% ก็ยังไม่เลว เพราะสัญญาไม่พูดถึงความเสมอภาค พูดถึงแต่แพ้ชนะ และพลังชีวิตพวกนี้ฟื้นฟูกลับมาได้
"แต้มค่าสเตตัสและพรเทพประทานก็ไม่ใช่ว่าจะแลกไม่ได้ เพียงแต่มีขีดจำกัด หากเป็นค่าสเตตัสหรือขั้นของพรเทพประทานที่มีช่องว่างห่างกันมากเกินไป ทุกครั้งที่ทำการแลกเปลี่ยนที่ไม่เป็นธรรมอย่างที่สุด โชคชะตาจะชดเชยให้จากที่อื่น แกแลกค่าสเตตัสไปเท่าไร?"
"เป็นสิบเท่าของค่าสเตตัสเดิมของข้า"