อู้เริ่นหยิบม้วนคัมภีร์ออกมา: "ช่วยข้าสาปห่านอ้วนที เพิ่มทรายจันทรา 100 กรัม แล้วข้าจะยอมเปลี่ยน[เพลงกลางดึกจันทรา]ในสามเงื่อนไขเมื่อครู่เป็น[ดวงดาวเมื่อคืน]ให้"
อวี๋หรานหรานรีบควักทรายจันทรา 100 กรัม—ช่วงนี้ นางแบ่งบรรจุไว้หลายขนาด—ดันไปตรงหน้าอู้เริ่น แล้วพูดเสียงหนักแน่นว่า: "จอมราชันจู๋หมานเทียบปลายหางของจันทรราชาอู้เริ่นท่านไม่ได้เลยสักนิด!"
ได้ประโยชน์แล้ว จะสาปใครก็ได้! ยังไงพอเข้าไปในสนามรบโลกก็ไม่รู้จักใครทั้งนั้น
ห่านอ้วนเป็นไง? จอมราชันจู๋หมานเป็นไง?! นางไปล่วงเกินเชื้อพระวงศ์มาน้อยซะที่ไหน? ไม่ขาดอีกรายหรอก
หนึ่งนาทีต่อมา เสียงหญิงสดใสกังวานดังขึ้นทั่วท้องฟ้าเจ๋อหลาน
[ข้าได้รับมอบหมายจากจันทรราชาอู้เริ่นแห่งเจ๋อหลาน สาปให้ห่านอ้วน จอมราชันจู๋หมานแห่งเจ๋อหลาน ชาตินี้ไม่อาจปรุงยาวิเศษได้สำเร็จ สร้างอัญมณีไม่ได้ จนกว่ามันจะมาที่หน้าตำหนักจันทรราชาอู้เริ่น ร้องไห้สารภาพผิดและสาบานว่าชาตินี้จะไม่แตะต้องวิชาเล่นแร่แปรธาตุอีก คำสาปจึงจะคลาย ขณะนี้เหลือโควตาคำสาปที่เปิดขายเพียงหนึ่งเดียว ผู้สนใจติดต่อจันทรราชาอู้เริ่นได้]
อู้เริ่นที่ได้ฟังคำสาปสดๆ เป็นคนแรก: "……………………"
ยังไม่ทันที่อู้เริ่นจะเอาเรื่อง อวี๋หรานหรานก็ยิ้มอย่างเป็นมิตรให้อู้เริ่นก่อน แล้วชูนิ้วขึ้นห้านิ้ว: "ถึงเวลา ท่านคุยราคา ข้าสาปเอง เราแบ่งกันห้าสิบห้าสิบ!"
คนที่หาเบาะแสอู้เริ่นได้ก็ต้องเป็นเชื้อพระวงศ์ระดับหนึ่ง นางรับงานผ่านอู้เริ่น แล้วใช้อู้เริ่นบังกระสุน ยังไงก็ควรแบ่งให้นาง จะมัธยัสถ์ก็มัธยัสถ์ แต่ที่ควรให้ก็ต้องให้