ทั้งสองคนต้องพอใจกับการค้าขายครั้งก่อนแน่ ไม่ขาดทุนทั้งคู่แน่นอน ไม่งั้นอู้เริ่นจะมานั่งข้างเธอหาเรื่องเธอได้ยังไง
และด้วยความเฉลียวฉลาดของอวี๋หรานหราน ถ้าเธอรู้สึกผิดจนอู้เริ่นให้อภัยไม่ได้จริง เธอคงไม่อยู่ในร้านเล่นแร่แปรธาตุนานจนถูกอู้เริ่นดักเจอหรอก
ดังนั้นพวกเธอสองคนอาจจะมีความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของตัวเอง หรือไม่ก็ยังอยากร่วมมือกันอีกครั้ง
ในมือของอวี๋หรานหรานน่าจะมีของที่อู้เริ่นสนใจ ซึ่งฝ่ายหลังใช้วิธีนอกลู่นอกทางเอามาไม่ได้ ต้องแลกเปลี่ยนเท่านั้น
นึกถึงคำถามที่อวี๋หรานหรานถามครั้งที่แล้ว เธอถึงกับสงสัยว่าอู้เริ่นถูกอวี๋หรานหรานเรียกมาเองเลยด้วยซ้ำ
อวี๋หรานหรานแอบมองอู้เริ่นหลายตา เห็นอีกฝ่ายไม่มีท่าทีจะบุกเข้ามา ก็แอบถอนหายใจโล่งอก
ในที่สุดก็เสร็จงาน เฮ่อฉีผากับหม่าฉีน้อยไปนับเหรียญทอง ปล่อยห้องวิจัยชั้นสองให้อู้เริ่นกับอวี๋หรานหราน
อู้เริ่นไม่อยากเถียงกับอวี๋หรานหรานเรื่องช่องโหว่ทางภาษาตอนค้าขายครั้งก่อน เธอคิดว่ามันน่าอาย สู้เริ่มการค้าขายใหม่เลยดีกว่า จะได้กู้หน้าเอาคืน พออวี๋หรานหรานกับถูหลานนั่งลงแล้ว เธอก็พูดว่า: "ฉันมีข่าวเกี่ยวกับโลกอื่น ทรายจันทร์หนึ่งของ 100g"
"……" อวี๋หรานหรานกระแอม "ความจริงแล้ว ฉันไม่ซื้อก็ได้นะ"
อู้เริ่นหัวเราะเย็น: "ฉันอุตส่าห์เดินทางมาไกลแล้วยังมาเสียเวลาอยู่ที่นี่ทั้งวัน เธอบอกว่าไม่ซื้อก็ไม่ซื้อแล้วงั้นเหรอ?!"
ถูหลานที่กลายร่างเป็นแมวเงยหน้าขึ้นจากถ้วยนม แล้วพูดว่า: "ท่านนี่บังคับซื้อบังคับขายชัด ๆ"