อวี๋หรานหรานไม่ได้กังวลว่าหม่าเฉีน้อยจะวางแผนหักหลังนาง หนึ่งคือวางแผนไม่ได้ สองคือสำหรับหม่าเฉีแล้วสิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือเฮ่อฉีผา นางกับเฮ่อฉีผาไม่ได้อยู่ฝ่ายตรงข้าม หม่าเฉีจึงไม่มีแรงจูงใจจะวางแผนหักหลังนาง
บ้านเช่าของหม่าเฉีน้อยอยู่ในสลัมของเมืองหม่นมืด ร่างเล็กสองคนเดินลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยของเมืองหม่นมืด
ที่จริงค่าตอบแทนที่เฮ่อฉีผาให้นางนั้นไม่น้อยเลย อาหารสามมื้อที่ร้านเล่นแร่แปรธาตุ ทุกฤดูจะตัดเสื้อคลุมให้นางสามตัว แถมหม่าเฉีน้อยเพียงแค่เต็มใจ ก็สามารถพักอยู่ชั้นบนของร้านเล่นแร่แปรธาตุได้เลย จะได้ประหยัดค่าเช่าบ้าน
เพียงแต่นางดูเหมือนจะยึดติดกับการมีบ้านหลังน้อยที่เป็นของตัวเองโดยสมบูรณ์ ดังนั้นแม้ร้านเล่นแร่แปรธาตุจะมีห้องของนาง นางก็ยังไปเช่าบ้านอยู่ข้างนอก
ไหนจะยาวิเศษที่หม่าเฉีน้อยรู้จักอีก นับว่าไม่น้อยเลยทีเดียว นางสามารถผลิตยาวิเศษไปขายเองได้อย่างสบาย
อวี๋หรานหรานถามว่า "บ้านหลังน้อยที่นายหมายตาอยู่ก็อยู่แถวนี้หรือเปล่า?"
หม่าเฉีน้อย: "หลังที่ข้าหมายตาถูกคนอื่นซื้อไปแล้วล่ะ ช่วงนี้ข้ากำลังหาดูหลังใหม่"
อวี๋หรานหรานจนใจ "ครั้งก่อนโน้นนายก็พูดแบบนี้... ยังขาดอีกเท่าไหร่? อยากมาทำงานพิเศษให้ข้าไหม? ช่วยจัดการยาวิเศษ ข้าจ่ายค่าจ้างให้"
หม่าเฉีน้อยบอกอยู่เรื่อยว่าตัวเองกำลังเก็บเงินซื้อบ้านหลังน้อยในเมืองหม่นมืด แต่บ้านที่นางหมายตาล้วนอยู่ในสลัม อวี๋หรานหรานคำนวณคร่าว ๆ แค่เงินที่นางใช้จ่ายให้หม่าเฉีตั้งแต่รู้จักกันมา หม่าเฉีก็น่าจะเก็บเงินได้พอแล้ว เพียงแต่ไม่เข้าใจว่าทำไมนางถึงไม่ซื้อ