อู้เริ่นกำหนดเวลาอย่างไม่เกรงใจ “ถึงเวลาก็มาหาข้าเองเพื่อทำตามสัญญา ไม่อย่างนั้น ข้าจะไปเอาตัวหม่าเฉีน้อยนั่นเป็นเครื่องสังเวย” พูดจบ อู้เริ่นก็หันไปจัดการเฮ่อฉีผา “หนังสือ”
เฮ่อฉีผาที่เพิ่งขวางอยู่ตรงหน้าอู้เริ่นนั่งลงอีกครั้ง ยิ้มเขินๆ “ท่านอาจารย์ใหญ่... คืนเดือนหน้าได้ไหมคะ”
อวี๋หรานหรานมองอู้เริ่นด้วยความตกใจ นี่คืออาจารย์ใหญ่อย่างนั้นหรือ
จันทรราชาอู้เริ่นยกยิ้มเจ้าเล่ห์ “ข้าชอบตอนที่เจ้ากระโดดขึ้นไปบนโต๊ะทำงานข้าแล้วชูมือประกาศว่าจะลาออกมากกว่า”
อวี๋หรานหราน&ถูหลาน&หม่าเฉีน้อย ·ࡇ·
เฮ่อฉีผากำมือแนบมุมปาก กระแอมสองที “ตอนนั้นเด็กและไม่รู้ความ”
อู้เริ่น “อืม ตอนนี้รู้ความขึ้นเยอะแล้ว ส่งศิษย์ไปแย่งหนังสือในห้องสมุดข้า ขโมยสุสานแห่งโลกของข้า”
เฮ่อฉีผากัดฟัน คว้าทรายจันทราห้ากรัมจากกระเป๋ายื่นให้อู้เริ่น “ข้าผิดไปแล้ว โปรดอภัยความหยาบคายของข้าด้วย”
อวี๋หรานหรานมองตาค้างขณะสีหน้าของอู้เริ่นละลายอีกครั้ง เธอเก็บทรายจันทรา “ก่อนเดือนสองส่งหนังสือมาที่วังของข้า”
อู้เริ่นนี่มาที่นี่เพื่อตุนของใช่ไหม เลือดมังกรก็แล้ว ทรายจันทราก็แล้ว!
แต่ยังไม่จบ เธอมองสายตาของอู้เริ่นกวาดไปมาบนอากาศนับสิบครั้ง
นี่... นี่คงไม่ใช่กำลังเช็กว่าตัวเองทำของหายหรือเปล่าใช่ไหม
อู้เริ่นไม่ได้มองหม่าเฉีน้อย แต่ทุกคนในที่นั้นรู้ว่าเธอกำลังพูดถึงใคร “นางรู้ว่าอะไรควรพูด ไม่ควรพูดใช่หรือไม่”