อวี๋หรานหรานใจอ่อนลง น้ำเสียงก็พลอยอ่อนตามไปด้วย: "เจ้าแน่ใจได้อย่างไรว่าข้าเป็นผู้ยิ่งใหญ่?"
หม่าเฉีน้อยตอบอย่างมั่นใจ: "เพราะเจ้าจะเป็นตัวแทนโลกของเจ้าไปสนามรบ พวกเชื้อพระวงศ์ล้วนมาแบบนี้ ข้ารู้หมด" อีกอย่างเจ๋อหลานเพิ่งบุกรุกดาวสีครามได้ไม่นาน ราเวนคลอถึงมีคุณสมบัติ นางจะต้องกลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่แบบจันทรราชาอู้เริ่นเป็นแน่
อวี๋หรานหรานไม่ติดใจถามต่อ นางถามยิ้มๆ: "ถ้าอย่างนั้นเจ้าต้องการอะไร?"
หม่าเฉีน้อยกลับมาเกร็งอีกครั้ง นางมองตาของอวี๋หรานหรานแต่สายตาหลบไปมา ราวกับไม่กล้าสบตาแต่ก็ไม่อยากพลาดท่าทีของอีกฝ่าย อวี๋หรานหรานรออย่างอดทน ผ่านไปนาน นางได้ยินหม่าเฉีน้อยพูดเสียงเบา: "ข้าอยากเป็นชนชั้นสูง เมื่อเจ้ากลายเป็นผู้ปกครองโลกของเจ้า ขอให้เจ้าทำให้ข้าเป็นชนชั้นสูงของโลกเจ้าด้วย"
สีหน้าของอวี๋หรานหรานไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย ในแววตาไร้ความดูแคลน ไร้ความเยาะหยัน หรือแม้แต่ความประหลาดใจ หม่าเฉีน้อยยังเห็นแววสงสารและยอมรับในดวงตาของอวี๋หรานหรานด้วยซ้ำ
นางไม่ได้แปลกใจแม้แต่น้อยกับความปรารถนาของหม่าเฉีน้อย และนางก็ไม่ดูถูกหม่าเฉีเพราะเรื่องนี้
ตั้งแต่ครั้งที่หม่าเฉีน้อย "เป่านกหวีด" ขายข้อมูลให้ นางก็สัมผัสได้ถึงความชิงชังของหม่าเฉีน้อยที่มีต่อชนชั้นสูงของเหล่าอันเดด ทว่าบางครั้งความชิงชังก็คือคำพ้องของความปรารถนา
หม่าเฉีน้อยเหมือนได้รับกำลังใจ ดวงตานางเปล่งประกายขึ้นเรื่อยๆ น้ำเสียงที่สั่นเล็กน้อยก็ค่อยๆ หนักแน่นขึ้น