เสียงครืนครั่น เสียงร้องด้วยความแตกตื่น เสียงร่ำไห้...
เสียงหลากหลายรวมตัวเข้าด้วยกัน ทำให้ค่ำคืนของโคโนฮะนี้ดูโกลาหลเป็นพิเศษ ราวกับวันสิ้นโลก
เวลานี้ นินจาเกือบทั้งหมดในโคโนฮะล้วนพุ่งความสนใจไปที่จิ้งจอกเก้าหาง
พวกเขาพยายามจนสุดกำลังก็ยังหยุดยั้งอสูรร้ายตนนี้ไม่ได้ แต่กลับถูกใครบางคนเตะจนลอยหวือขึ้นไปในอากาศ
ภาพที่เห็นนี้สร้างความสะเทือนใจจนแทบจะบรรยายเป็นคำพูดไม่ได้ ใครก็ตามที่ตาดีเห็นภาพนี้ต่างอ้าปากค้างไปตาม ๆ กัน ราวกับติดคาถาภาพหลอน
"คลาย!"
ดูสิ มีคนตั้งท่าทำมือเพื่อคลายคาถาภาพหลอนจริง ๆ
ผลปรากฏว่าไม่ใช่ภาพหลอน แต่เป็นความจริง ความสะเทือนใจนั้นก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง
หวาดหวั่นพรั่นพรึง...
ยากเกินจะเชื่อ...
ตามด้วยความยินดีอย่างล้นเหลือ
"นั่น นั่นใครน่ะ?"
"ทำไมดูเหมือนเด็ก?"
"นั่นมันเด็กตระกูลอุจิวะนี่!"
"ใครนะ?"
"ก็คนที่พังโรงเรียนนินจาเมื่อหลายปีก่อนไง"
"เฮือก!!"
นินจามากมายพากันตกตะลึง แต่ก็รู้สึกฮึกเหิมไปด้วย
ตั้งแต่จิ้งจอกเก้าหางปรากฏตัวจนถึงตอนนี้เป็นเวลาเพียงชั่วครู่เท่านั้น แต่ความเสียหายที่เกิดขึ้นกับหมู่บ้านก็ยากจะประเมินได้แล้ว และยังไม่รู้ว่าจะมีชาวบ้านบาดเจ็บล้มตายอีกเท่าไหร่
นินจาอย่างพวกเขาต่อให้พยายามจนสุดแรงก็ยังหยุดย่างก้าวของจิ้งจอกเก้าหางไม่ได้
แต่ตอนนี้ดีแล้ว ในที่สุดก็มีผู้ที่ทำให้จิ้งจอกเก้าหางหยุดฝีเท้าได้!
ฟิ้ว!
ฟิ้ว!
ท่ามกลางเสียงเฉือนอากาศ ร่างหลายสายหยุดลงบนหลังคาแห่งหนึ่ง ผู้ที่อยู่หัวแถวก็คือซารุโทบิ ฮิรุเซ็นนั่นเอง ข้างหลังคือมิโตคาโดะ โฮมุระ อุทาทาเนะ โคฮารุ และคนอื่น ๆ ทุกคนสวมชุดต่อสู้ มองไปทางจิ้งจอกเก้าหางพลางขมวดคิ้วแน่น
"นั่นคืออุจิวะ โคคาวะ!"
อุทาทาเนะ โคฮารุเอ่ยปาก เสียงของนางเคร่งเครียด "เขามาอยู่ที่นั่นได้ยังไง?"
ไม่มีใครให้คำตอบนาง
"ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องนี้ ข้าจะใช้เอนมะเขี่ยจิ้งจอกเก้าหางออกไปจากหมู่บ้าน พวกเจ้าแยกย้ายกันนำหน่วยไปสนับสนุน"
คนทั้งหลายก็รู้ว่าตอนนี้ไม่มีเวลามาสนใจเรื่องอื่นมากมาย ได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้ารับ
ฟิ้ว!
มีคนใช้วิชาพาลหายกายปรากฏตัวขึ้นอีกหลายคน นั่นคือหน่วยรากไม้ที่นำโดยชิมุระ ดันโซ
"ฮิรุเซ็น!"
ชิมุระ ดันโซเอ่ยขึ้นตรง ๆ "ข้าให้คนของรากไม้ไปถ่ายทอดคำสั่งแล้ว ห้ามคนของอุจิวะลงมือ"
มือของซารุโทบิ ฮิรุเซ็นยังคงเคลื่อนไหวต่อไป เขากัดนิ้วให้เลือดออกแล้วทำมืออย่างรวดเร็ว พลางถามว่า "เจ้ามีอะไรจะรายงาน?"
"จิ้งจอกเก้าหางถูกเนตรวงแหวนควบคุมอยู่" ชิมุระ ดันโซตอบ
สิ้นคำพูดนั้น ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นพากันเปลี่ยนสีหน้าไปตาม ๆ กัน
ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นขมวดคิ้ว "แน่ใจหรือ?"
"แน่ใจแล้ว คืนนี้ผู้ถูกผนึกคลอดบุตร ข้าเตรียมการป้องกันไว้ล่วงหน้าตั้งนานแล้ว น่าเสียดายที่ยังพลาดตระกูลอุจิวะ"
คำพูดแต้มต่อให้อุจิวะไปทั่ว
มิโตคาโดะ โฮมุระและอุทาทาเนะ โคฮารุสบตากัน โฮมุระพูดว่า "ถ้าเป็นอุจิวะ ก็ควรป้องกันไว้แต่เนิ่น ๆ"
อุทาทาเนะ โคฮารุก็พยักหน้า "ดันโซทำถูกแล้ว"
มุมปากของชิมุระ ดันโซยกขึ้นจนแทบสังเกตไม่เห็น แล้วจึงทำสีหน้าเคร่งเครียด
"ข้าให้อุจิวะ โคคาวะกลับไป แต่ไอ้เด็กนั่นไม่ฟัง หลังจากคืนนี้ทั้งเขาและอุจิวะก็สมควรถูกลงโทษ"
ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นกดมือข้างหนึ่งลงบนพื้น ลวดลายมนตร์แผ่กระจาย ปัง! ควันขาวปะทุออกมา อสูรอัญเชิญรูปร่างคนสูงกว่าสองเมตรปรากฏขึ้นท่ามกลางฝุ่นควัน
มันคือเอนมะราชันย์นั่นเอง
"จัดการเรื่องจิ้งจอกเก้าหางก่อนเถอะ คุชินะเกิดปัญหา มินาโตะเองก็ไม่ปรากฏตัว คาดว่าคงเจอเรื่องยุ่งยาก..."
ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นรู้สึกไม่สบายใจ พูดจบก็บอกเอนมะราชันย์ว่า "กระบองทองคำ!"
"อื้ม!"
เอนมะราชันย์เห็นจิ้งจอกเก้าหางตั้งแต่ปรากฏตัว ไม่พูดพล่าม กระโดดขึ้นสูง ร่างระเบิดเป็นควันขาวกลางอากาศ ตอนตกลงมากลายเป็นกระบองสีดำยาวหนึ่งท่อน
"ทุกคน ลุยเลย!"
กระบองทองคำยืดยาวออกอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าไปหาจิ้งจอกเก้าหาง
"รับ!"
คนด้านหลังแยกย้ายกันไป แม้แต่ชิมุระ ดันโซก็พาคนของรากไม้รีบออกไป สนับสนุนทั่วทุกจุด
...
จิ้งจอกเก้าหางกำลังร่วงหล่น
ด้านล่างของมัน อุจิวะ โคคาวะเพิ่งแตะพื้นก็กระโดดขึ้นอีกครั้ง คราวนี้กระโดดสูงกว่าจิ้งจอกเก้าหางเสียอีก
ฝ่ายหนึ่งกำลังตกลง อีกฝ่ายกำลังกระโจนขึ้น สองฝ่ายมาบรรจบกันกลางอากาศ
อุจิวะ โคคาวะบิดตัวอีกครั้ง หมุนเกลียวกลางอากาศอย่างรวดเร็วราวกับใบไม้ร่วงสองรอบ ง้างขาฟาดออกไปอีกราวค้อนหนักอัดกระหน่ำ
ตึง!
เสียงทึบดังขึ้นพร้อมกับเสียงคำรามของจิ้งจอกเก้าหาง ขาของอุจิวะ โคคาวะฟาดเข้าใส่แก้มของจิ้งจอกเก้าหาง
ในการโจมตีครั้งนี้ อุจิวะ โคคาวะใช้วิชาพละกำลังมหาศาลผสานทุกเทคนิคการออกแรง ด้วยร่างเซียนระดับ SS แรงที่ระเบิดออกมาจึงน่าสะพรึงกลัว
ร่างมหึมาของจิ้งจอกเก้าหางกลับถูกกระแทกกระเด็นไปอีกครั้ง
ยังไม่จบแค่นี้
อุจิวะ โคคาวะลงบนหลังคาด้านหนึ่ง แล้วระเบิดแรงอีกครั้ง กระโจนขึ้นสูงด้วยความเร็วเหนือกว่าจิ้งจอกเก้าหางที่กำลังปลิว เขาไล่ตามทันจิ้งจอกเก้าหางอย่างรวดเร็ว
ไอ้หมาแก่ชิมุระ ดันโซหนีไปแล้ว เขาจำเป็นต้องหาอะไรระบายอารมณ์หน่อย จิ้งจอกเก้าหางนี่เหมาะเหม็งเลย
ตีไม่ตาย แล้วยังเถียงไม่เป็นด้วย เป็นเป้าซ้อมหมัดที่วิเศษมาก
อุจิวะ โคคาวะไม่ใช่คนเก็บกด แต่ก็ไม่ใช่กระสอบทรายให้ใครรังแก ถ้ามีอารมณ์โกรธก็ต้องระบายออกมา
เขาลงไปบนหัวของจิ้งจอกเก้าหาง กระชากขนเตรียมจะชกหมัด ให้จิ้งจอกเก้าหางได้ลิ้มรสหมัดเหล็กของนักข้ามภพว่าเป็นยังไง
ขณะนั้นเอง กระบองท่อนยาวสีดำพุ่งมาจากด้านข้าง กระแทกเข้าที่สีข้างของจิ้งจอกเก้าหางอย่างจัง
แรงมหาศาลนั่นทำให้จิ้งจอกเก้าหางคำรามลั่น ร่างมหึมาที่ยังไม่ทันตกพื้นถูกดันถอยหลังอย่างจัง
ครืนนน!
จิ้งจอกเก้าหางพุ่งชนกำแพงชั้นนอกของโคโนฮะพังทะลาย ร่วงลงไปอยู่นอกหมู่บ้าน
เสียงโห่ร้องสั้น ๆ ดังขึ้นในหมู่บ้าน นินจาทั้งหลายรู้ว่าใครเป็นคนทำ เมื่อเห็นจิ้งจอกเก้าหางถูกผลักออกนอกหมู่บ้าน คนเหล่านี้ก็พลอยฮึกเหิมไปด้วย
"เดี๋ยว! ข้ายังไม่ลงจากรถเลยนะ"
อุจิวะ โคคาวะที่กำลังขี่หัวจิ้งจอกเก้าหางอยู่ก็ขมวดคิ้ว รู้สึกว่าเรื่องไม่ชอบมาพากล แต่ยังไม่ทันได้คิดถ้วนถี่ ตอนนี้จิ้งจอกเก้าหางกลิ้งตกลงพื้นแล้ว เขาได้แต่เกาะขนของจิ้งจอกเก้าหางไว้แน่นไม่ให้หลุด
"โฮก!"
จิ้งจอกเก้าหางเดือดดาลสุดขีด กระทืบเท้าแหงนคอคำราม พอพบว่ามีตัวเล็ก ๆ อยู่บนหัว มันก็ส่ายหัวหวังจะเหวี่ยงให้หล่นลงไป
อุจิวะ โคคาวะรู้สึกเหมือนตัวเองเข้าไปอยู่ในเครื่องซักผ้า จะโคลงเคลงสักแค่ไหนก็ไม่ต้องพูดถึง
ไม่ต้องพูดอะไรมาก เอาหมัดอุ่นเครื่องหน่อยดีกว่า
ตึง!
ตึง!
ตึง!
หมัดแล้วหมัดเล่า หมัดเข้าเป้าทุกที ทุกหมัดคือพลังมหาศาลขั้นสูงสุด
แรงกระแทกมหาศาลทุบลงบนหัวของจิ้งจอกเก้าหาง เสียงที่ออกมาทุ้มต่ำ แต่แรงสั่นสะเทือนไม่ใช่เล่น ๆ
คราวนี้จิ้งจอกเก้าหางนับว่าพบภัยหนักหนาสาหัสแล้ว
อย่ามองว่าอุจิวะ โคคาวะตัวเล็กกระจ้อยเมื่อเทียบกับมัน แต่หมัดของอุจิวะ โคคาวะไม่เบาเลย
สองพี่น้องคินคากุและกิงคากุที่มีร่างเซียนไม่สมบูรณ์ยังสร้างบาดแผลให้จิ้งจอกเก้าหางได้ แล้วร่างเซียนระดับเทียบโอซึซึกิ ฮาโกโรโมะอย่างอุจิวะ โคคาวะเล่า ความเสียหายที่เกิดขึ้นก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง
หนึ่งวินาทีสามหมัดไม่ใช่ขีดจำกัดของอุจิวะ โคคาวะ แต่ตอนนี้จิ้งจอกเก้าหางร้องโหยหวนแล้ว ลายเนตรวงแหวนสามขีดในเบ้าตามันสั่นคลอน เห็นได้ชัดเจนเลยว่าหมัดของอุจิวะ โคคาวะหนักหนาแค่ไหน
"โฮก!!!"
จิ้งจอกเก้าหางส่ายหัวอย่างบ้าคลั่ง ต้องการสลัดการครอบงำของอุจิวะ โคคาวะ แต่น่าเสียดายที่อุจิวะ โคคาวะตัวเล็กเกินไป มันสลัดยังไงก็ไม่หลุด
แล้วมันก็อ้าปาก โดยไม่สนใจทิศทางมุ่งหน้าโคโนฮะ ด้านหน้าปากมีพลังงานธรรมชาติมารวมตัวอย่างรวดเร็ว ค่อย ๆ ก่อตัวเป็นจุด
จุดนั้นราวกับเปลวไฟที่ถูกจุดแสงสว่าง เปล่งประกายแวววาวในพริบตา ตามด้วยกระแสลมกรรโชกรุนแรงขยายวงกว้างขึ้น
กระสุนอสูรหาง!
"ไม่ดี!"
ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นที่กำลังมุ่งหน้ามายังที่อยู่ของจิ้งจอกเก้าหางเห็นภาพนั้น สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
ในเวลาเดียวกัน อุจิวะ โคคาวะเองก็เห็นภาพนั้นเช่นกัน
กระสุนอสูรหางคืออะไร เขาย่อมรู้ดี ว่าวัตถุนี้มีอานุภาพร้ายแรงขนาดไหน เกรงว่าคงไม่มีใครเข้าใจได้ดีกว่าเขาแล้ว
"ดีดีดี เล่นกันอย่างนี้ใช่ไหม"
อุจิวะ โคคาวะเองก็โมโหสุดขีดเช่นกัน
เพียงแค่คิดในใจ ภายในร่างก็หลั่งจักระออกมาทันที ด้วยความสามารถของเขา เรื่องนี้ก็เหมือนสัญชาตญาณ จะทำหรือไม่ทำเท่านั้น
เขามีร่างเซียน ความเร็วในการหลั่งจักระจึงเหนือกว่าคนปกติมาก ราวกับพริบตาเดียว จักระในร่างก็ถึงระดับที่กระตุ้นพลังงานธรรมชาติของตัวเองได้
ในชั่วขณะนั้น อุจิวะ โคคาวะกลายเป็นแสงสว่าง!
แสงสว่างนั้นไม่ได้ด้อยไปกว่ากระสุนอสูรหางเลย
"เดี๋ยว!!!"
ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นตะโกนลั่น ต้องการหยุดอุจิวะ โคคาวะ
ถึงแม้จะเคยเห็นอุจิวะ โคคาวะ "ระเบิดตัวเอง" มากับตา แต่ทุกครั้งที่เห็นก็ยังหวาดหวั่นใจอยู่ดี ไม่มีใครรู้ว่าการระเบิดตัวเองครั้งต่อไปของอุจิวะ โคคาวะ จะทำให้เขาตายหรือไม่
และนี่คือสิ่งที่ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นไม่อยากเห็นมากที่สุด
วินาทีถัดมา
ตูมมมม!
เสียงระเบิดกึกก้องไปทั่วฟ้าดินดังขึ้น นำหน้าเสียงระเบิดคือแสงจ้าสุดร้อนแรง ในชั่วพริบตาก็แผ่ครอบคลุมดวงตาของแทบทุกคนที่เห็นภาพนี้
ภายใต้แสงจันทร์กลางดึกดำ ชาวโคโนฮะทุกคนล้วนมองเห็นดวงอาทิตย์ดวงนั้นที่อยู่นอกหมู่บ้าน!