สำหรับสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป อุจิวะ โคคาวะรู้ดีแก่ใจ แต่เขาไม่ได้ตั้งใจจะเข้าไปยุ่ง
เหตุผลง่ายนิดเดียว ไม่เกี่ยวกับเขา แค่นั้นเอง
ต่อให้หลังจากนี้นามิคาเสะ มินาโตะจะตาย ทำให้โฮคาเงะคนเดียวในหมู่บ้านที่มีเจตนาดีต่ออุจิวะต้องจากไป และทำให้สถานการณ์ของตระกูลอุจิวะย่ำแย่ลง เขาก็ไม่ค่อยใส่ใจนัก
พูดตามตรง หลังจากพ่อแม่ของโลกนี้เสียชีวิต อุจิวะ โคคาวะไม่ใช่ว่าไม่เคยคิดอะไรกับตระกูลอุจิวะ และเคยคิดจะเปลี่ยนตระกูลอุจิวะจริง ๆ
แต่... ตระกูลอุจิวะมันไม่ได้เรื่องจริง ๆ
ตั้งแต่หัวหน้าตระกูลอุจิวะ ฟุงะคุ ไปจนถึงอุจิวะ เซ็ตสึนะ ผู้อาวุโสสายเหยี่ยว ลงมาถึงสมาชิกตระกูลที่ยังไม่เปิดเนตรจำนวนมาก นับหัวได้ทุกคน ล้วนมีความมั่นใจในตัวเองและตระกูลอุจิวะอย่างกับต้องมนต์ ถึงขั้นเป็นความหยิ่งยโส
ทั้งที่รู้แก่ใจถึงสถานการณ์ของตระกูลอุจิวะ รู้ท่าทีของหมู่บ้านที่มีต่อตระกูล แต่ก็ยังจมอยู่กับความโอหังของอุจิวะ
จนพูดอะไรไม่ออก
เคยเสนอความเห็นกับอุจิวะ ฟุงะคุ อยู่หลายครั้ง แต่ถูกมองว่าเป็นคำพูดของเด็ก ไม่ได้รับความสนใจ
หลังจากนั้น อุจิวะ โคคาวะก็เลิกคิดเรื่องนี้โดยสิ้นเชิง
จะเป็นจะตายก็ช่าง
ไม่เกี่ยวกับเขาแล้ว
หมู่บ้านโคโนฮะในตอนนี้ หลังถูกจิ้งจอกเก้าหางอาละวาด ก็ตกอยู่ในความโกลาหล มองไปทางไหนก็เห็นแต่เปลวไฟ
เสียงร้องไห้ปนเสียงกรีดร้อง ทำให้ทั้งโคโนฮะดูราวกับภาพวันสิ้นโลก
อุจิวะ โคคาวะกระโดดลงจากกำแพงสูง เดินไปตามถนนที่มองไม่เห็นสภาพเดิม ยื่นมือไปค้ำกำแพงที่ใกล้พัง ดึงเด็กน้อยหน้าตามอมแมมออกมาจากใต้ซาก ชี้ไปทางเงาหิน
"ไปหลบภัยทางโน้น"
พูดจบก็เดินหน้าต่อโดยไม่หันกลับมามอง
เรื่องแบบนี้เขาแวะทำหลายครั้งตลอดทาง ช่วยคนไว้ไม่กี่คน
อุจิวะ โคคาวะไม่สะทกสะท้านกับการตายของนามิคาเสะ มินาโตะ เพราะมันคือการเลือกของนามิคาเสะ มินาโตะเอง เขาเคารพ
ส่วนชาวบ้านธรรมดาที่เดือดร้อนจากจิ้งจอกเก้าหาง เขาก็มีความเห็นใจอยู่บ้าง
ไม่ใช่ว่าเขาใจดีอะไร หรือทนเห็นความทุกข์ยากของคนไม่ได้
แต่คนที่ยื่นมือช่วยได้ง่าย ๆ เขาก็แค่เปลืองแรงนิดหน่อย ไม่เห็นเป็นไร
อย่างที่บอก เขาอยากทำ
ก็แค่นั้น
"อ้าว ยังอยู่แฮะ"
กลับมาที่ถนนเมื่อครู่ เจอถุงที่ทำตกไว้ตรงมุม ผักข้างในแทบไม่เสียหาย
"ไม่ต้องเสียเวลาไปซื้อใหม่เลย"
อุจิวะ โคคาวะหยิบถุงขึ้นมา ตั้งท่าจะกลับ
ฟิ้ว!
ฟิ้ว!
ตอนนั้นเอง มีคนหลายคนร่วงลงมารอบตัว
คนที่อยู่หัวแถวคือชิมุระ ดันโซ เจ้านี่เหมือนจะจับตาดูอุจิวะ โคคาวะตั้งแต่แรก พอเขาโผล่มาก็ออกมาเผชิญหน้าทันที
"แกจะเอายังไงนักหนาวะ"
อุจิวะ โคคาวะวางถุงลง เอียงคอมองชิมุระ ดันโซ แต่สายตาจับจ้องที่คอของอีกฝ่าย
ชิมุระ ดันโซทำหน้าบึ้งพูดขึ้น "การปรากฏตัวของจิ้งจอกเก้าหางเกี่ยวข้องกับพวกอุจิวะของเจ้า และคืนนี้เจ้าก็ออกมาคนเดียวในหมู่บ้าน ข้ามีเหตุผลให้สงสัยว่าเรื่องทั้งหมดเกี่ยวกับเจ้า ดีที่สุดคือเจ้ามากับข้าไปสอบสวน"
อุจิวะ โคคาวะคลิกปาก ไม่ปริปากพูดอีก
เพราะวินาทีถัดมา ร่างของเขาก็หายวับจากจุดนั้นทันที
ไม่มีใครคาดคิดว่าอุจิวะ โคคาวะจะตรงไปตรงมาขนาดนี้ ถึงกับไม่พูดพร่ำทำเพลงสักคำก็ลงมือเลย
พวกนินจารากไม้ที่ล้อมอยู่รอบ ๆ เคลื่อนไหวทันที
มีคนทำมือ แล้วขว้างคุไนใส่อุจิวะ โคคาวะ มีคนพุ่งตรงเข้าใส่อุจิวะ โคคาวะเพื่อหยุดฝีเท้า
ในฐานะนินจารากไม้ การปกป้องผู้นำกลายเป็นสัญชาตญาณ
แต่อุจิวะ โคคาวะเร็วเกินไป การพุ่งตัวของเขาฉีกกระชากสายลมยามค่ำคืน
ในจังหวะที่ดาวกระจายที่เหล่านินจารากไม้หลายคนขว้างพร้อมกันจะแตะปลายเสื้อ เด็กหนุ่มเหยียบเท้าซ้ายลงบนแผ่นหินอย่างแรง ซากหินที่แตกกระจายกลายเป็นเศษหิน ร่างเขาพุ่งเป็นเงาผ่านช่องว่างของอาวุธนินจา
นินจารากไม้ที่อยู่หน้าสุดฟันดาบลง แต่ฟันได้แค่อากาศ
อุจิวะ โคคาวะแค่ส่ายร่าง แสงจันทร์ทอดเขาดั่งเงาที่แวบไปชั่วขณะ แต่เข่าของเขากระแทกเข้าที่คางของคนหนึ่ง เสียงกระดูกแตกกับเสียงทุ้มของร่างที่กระแทกทะลุกำแพงดังพร้อมกัน
ดวงตาที่เหลือหนึ่งข้างของชิมุระ ดันโซหดเกร็งทันที
เร็ว เร็วมาก เร็วจนเขาเองยังคาดไม่ถึง
นินจารากไม้คนหนึ่งทำมือไม่เสร็จ อุจิวะ โคคาวะก็บิดตัวปั่นเตะ ใส่เข้าที่คอของอีกฝ่าย
ท่ามกลางเสียงอากาศระเบิด ร่างหนึ่งกระเด็นอัดซากปรักหักพังเหมือนหุ่นเชิดไร้สาย
คนที่สามพุ่งเข้าใส่ ใบมีดในมือเพิ่งปรากฏ กระดูกข้อมือก็ถูกบดแหลกด้วยฝ่ามือหนักราวกับคีมเหล็ก
อุจิวะ โคคาวะอาศัยแรงเหวี่ยงลอยตัวขึ้น พื้นรองเท้าเหยียบกระหม่อมของนินจารากคนที่สี่พุ่งทะยาน
สิบเมตร
ในที่สุดชิมุระ ดันโซก็ยกมือขวาขึ้น
เพลิงกระสุนยักษ์ที่เผาผลาญอากาศถูกดูดกลืน อุจิวะ โคคาวะกลับดิ่งลงกลางอากาศฝืนแรงเฉื่อย
คลื่นความร้อนของจักระที่รวมตัวแผดเฉียดปลายผม เขาพุ่งถึงพื้นพร้อมออกแรงจากสองเท้า พื้นกระเบื้องสามเมตรรอบตัวยุบเป็นรอยใยแมงมุม
เมื่อรับแรงดีดกลับ เขาก็พุ่งชนกำแพงดินสองชั้นสุดท้ายแตกกระจาย
ห้าก้าว
นิ้วที่ทำมือของชิมุระ ดันโซ ถูกกระแทกด้วยลมหมัดที่จู่โจมเข้ามาถึงตรงหน้าจนหัก
"โอหัง!"
ชิมุระ ดันโซถอยฉับพลางดึงคุไนจากแขนเสื้อมาปัดป้อง
เสียงโลหะครวญคราง ตัวใบมีดที่หลอมจากเหล็กชั้นดีถูกทุบแหลกโดยกระดูกหมัด
อุจิวะ โคคาวะเปลี่ยนหมัดเป็นกรงเล็บคว้าเข้าที่ลำคอ ดันโซรีบถอยก้าวแล้วสลัดท่อนไม้คาถาใช้แทนตัว ร่างจริงไปทำมืออยู่ห่างออกไปหลายเมตรแล้ว
ท่ามกลางซากท่อนไม้ที่ระเบิดกระจาย อุจิวะ โคคาวะไล่ตามติดพื้นเหมือนวิญญาณร้าย
"หลบหลีกลม·สุญญากาศ..."
ดันโซยังร่ายชื่อวิชาไม่จบ เตะกลับหลังของเด็กหนุ่มที่ถีบกำแพงกระแทกเข้าที่ขมับ
ดันโซที่รีบยกแขนขึ้นป้องกันสะท้านไปทั้งร่าง รู้สึกเหมือนแขนจะหัก แรงมหาศาลนั้นยังทำให้เขาถลาเซถอยไปหลายก้าว และในตอนนั้นศอกของอุจิวะ โคคาวะก็ตามติดเหมือนเงา ทุบเข้าที่ชายโครง ทำให้หน้าอกของชิมุระ ดันโซดังสนั่นพร้อมกระดูกปริแตก
เจ็ดหมัดต่อเนื่อง
ปลายหมัดฉีกอากาศ หมัดแล้วหมัดเล่าไม่หยุดหย่อน
แขนที่ใช้ปัดป้องของชิมุระ ดันโซค่อย ๆ ชา ทุกครั้งที่กระทบก็เหมือนถูกทุบด้วยลูกตุ้มทลายเมือง ราวกับหมดความรู้สึก เหลือเพียงความเจ็บปวดรวดร้าว
อุจิวะ โคคาวะหมุนตัวกวาดเตะฟาดลง ชิมุระ ดันโซถูกอัดกระแทกเข้ามุมกำแพงในที่สุด
กำแพงอิฐแตกละเอียดเป็นผุยผงเมื่อถูกอัดกระแทก คอของชิมุระ ดันโซเอ่อรสคาวหวาน ดวงตาดุดันลุกเป็นไฟโกรธเกรี้ยว
"พอได้แล้ว!"
ท่ามกลางเสียงคำราม สิ่งที่ตอบกลับคือฝ่ามือดังฉาด
เพี๊ยะ!
ฝ่ามือนี้ชัดถ้อยชัดคำ แรงก็ไม่เบา ตบจนชิมุระ ดันโซปลิวหงาย ร่างหมุนกลางอากาศหลายตลบก่อนร่วงกระแทกพื้น
ผลลัพธ์แบบนี้ ก็เรียกได้ว่าชิมุระ ดันโซหาเอง ด้วยความที่อาจจะครองตำแหน่งสูงมานานทำให้ระแวดระวังลดน้อยลง คิดว่าใคร ๆ ก็ต้องยอมจำนนต่อสถานะของเขาและเลือกทำตามคำสั่ง
แต่กลับลืมไปว่า สิ่งที่กำลังเผชิญคืออุจิวะ โคคาวะ คนที่ไม่แยแสสถานะของชิมุระ ดันโซเลยสักนิด
ว่าแล้วก็โทษได้อย่างเดียวว่าชิมุระ ดันโซประมาทเกินไป
อุจิวะ โคคาวะใช้วิชานินจาไม่ได้จริง แต่วิชาตัวต่อตัวของเขาไม่ใช่เล่น ๆ
ทั้งยังมีร่างเซียนระดับ SS ต่อยจิ้งจอกเก้าหางได้สบาย นับประสาอะไรกับชิมุระ ดันโซที่ห่างหายจากการต่อสู้แนวหน้ามานาน
"หยุดนะ!"
อุจิวะ โคคาวะกำลังจะพุ่งเข้าไปเล่นงานชิมุระ ดันโซอีกสักหน่อย ก็มีเสียงทะลวงอากาศดังขึ้นตอนนั้นเอง
เสียงนี้คุ้นหูมาก อุจิวะ โคคาวะไม่ต้องหันก็รู้ว่าใครมา
ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น!
แต่...
แล้วมันจะเกี่ยวอะไรกับเขาล่ะ
อุจิวะ โคคาวะไม่หยุดฝีเท้า พรวดเดียวก็ไปถึงตรงหน้าของชิมุระ ดันโซ กำมือรวบคออีกฝ่ายแล้วยกขึ้น หันกลับไปดูพร้อมกัน
คนที่มาเป็นซารุโทบิ ฮิรุเซ็นจริง ๆ ไม่ใช่แค่เขา ข้าง ๆ ยังมีมิโตคาโดะ โฮมุระ อุทาทาเนะ โคฮารุ และคนอื่น ๆ ในรุ่นเดียวกันกับซารุโทบิ ฮิรุเซ็น
นอกจากนี้ยังมีนินจาอีกสิบกว่าคนจากแต่ละตระกูลในหมู่บ้าน ล้วนเป็นระดับโจนิน
ถูกคนมากมายจ้องมอง ถ้าเป็นคนธรรมดาก็คงประหม่าหรือกระวนกระวายไปแล้ว
แต่อุจิวะ โคคาวะไม่แคร์อะไรพวกนี้เลย
ตึง!
ไม่พูดพร่ำอะไร สองคำอุจิวะ โคคาวะก็กระแทกชิมุระ ดันโซลงกับพื้น ใช้แรงไม่น้อยเลย พื้นยังแตกระแหง
แค่ก!
ชิมุระ ดันโซกระอักเลือดออกมาเฮือกใหญ่
"อุจิวะ โคคาวะ ข้าสั่งให้เจ้าหยุดเดี๋ยวนี้!"
คราวนี้คนที่พูดคืออุทาทาเนะ โคฮารุ หล่อนมีแววโกรธบนใบหน้า
ส่วนซารุโทบิ ฮิรุเซ็น พอเห็นภาพนี้แล้วแก้มก็กระตุกนิด ๆ
พูดตรง ๆ พอมาก็เจอโจวซิงฉือตีจินหงเสีย
เอ่อ ไม่ใช่ อุจิวะ โคคาวะกำลังรัวหมัดใส่ชิมุระ ดันโซ เขาผู้เป็นโฮคาเงะรู้สึกได้ถึงความบัดซบ