คำพูดของอุทาทาเนะ โคฮารุ ถ้าไม่พูดคงจะดีกว่า พอพูดออกไป ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น ก็ใจหายวาบ รู้สึกแย่ขึ้นมาทันที
ก็อย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด
อุจิวะ โคคาวะ ไม่ได้สนใจเลยว่าคนที่อยู่ตรงนี้ล้วนเป็นผู้บริหารระดับสูงของหมู่บ้าน เขายกชิมุระ ดันโซขึ้นมาจากพื้นอีกครั้งด้วยมือข้างเดียว ชูขึ้นอย่างง่ายดาย
“อยากพูดอะไรเหรอ? จะให้ฉันปล่อยไอ้หมาแก่นี่หรือไง?”
อุจิวะ โคคาวะเย้ยเย็นใส่อุทาทาเนะ โคฮารุ ก่อนจะหันไปมองซารุโทบิ ฮิรุเซ็น
“รุ่นที่สามว่ายังไง? นายก็คิดแบบนี้เหมือนกันเหรอ?”
ความเป็นจริงได้พิสูจน์ให้เห็นว่า เมื่อคนๆ หนึ่งไม่มีอะไรให้ต้องห่วง และยังมีพลังอำนาจที่กดข่มทุกคนไว้ได้ ก็มีเพียงคำเดียวเท่านั้นที่อธิบายเขาได้
ไร้เทียมทาน
ทั้งอุทาทาเนะ โคฮารุและชิมุระ ดันโซ ต่างมีวิธีคิดแบบเดิมๆ ฝังอยู่ในหัวเวลาเผชิญหน้ากับอุจิวะ โคคาวะ
พวกเขาคิดว่าอุจิวะ โคคาวะก็คงเหมือนกับคนอื่นๆ ในหมู่บ้าน ที่จะต้องเกรงกลัวสถานะและอำนาจของพวกเขา และปฏิบัติตามคำสั่ง
แต่น่าเสียดาย ถ้าจะถามว่าใครในโลกนินจาที่มองกฎเกณฑ์พวกนี้ได้ทะลุปรุโปร่งที่สุด คนๆ นั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหน กลับเป็นอุจิวะ โคคาวะ ที่ไม่เคยสนใจเรื่องพวกนี้เลยแม้แต่น้อย
“ปล่อยดันโซลงเถอะ พ่อหนุ่ม”
ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นถอนหายใจ เหตุการณ์ในคืนนี้เกิดขึ้นมากมาย แต่ละเรื่องทำให้เขาเจ็บปวดใจ เมื่อเห็นเพื่อนเก่าถูกอุจิวะ โคคาวะหิ้วไว้เหมือนเศษซากเนื้อ ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นก็ยิ่งรู้สึกแย่เข้าไปใหญ่
ชิมุระ ดันโซ คิดอะไรอยู่ เขาผู้เป็นโฮคาเงะย่อมรู้ดีแก่ใจ
โดยเฉพาะตอนนี้ โฮคาเงะรุ่นที่สี่ นามิคาเสะ มินาโตะ กำลังจัดการกับจิ้งจอกเก้าหาง และยังไม่รู้ว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไร ถ้าเกิดปัญหาอะไรขึ้นที่นี่อีก ก็ย่อมไม่ใช่เรื่องดีสำหรับโคโนฮะ