"นายทำอะไรกับดันโซ?"
อุทาทาเนะ โคฮารุก้าวไปข้างหน้า ตวาดถามเสียงเข้ม
อุจิวะ โคคาวะไม่สนใจเธอ
ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นไม่ได้โกรธเคืองเพราะเรื่องนั้น แต่กลับย่อตัวตรวจดูอาการ แล้วสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม
"เป็นพลังงานธรรมชาติ"
สมกับเป็นศาสตราจารย์แห่งวิชานินจา ช่างเจนจัดจริง ๆ แค่โยงถึงความพิเศษของอุจิวะ โคคาวะ เขาก็มองออกอย่างรวดเร็วว่าชิมุระ ดันโซมีอะไรผิดปกติ
ถึงตรงนี้ จะไม่เข้าใจกลเม็ดของอุจิวะ โคคาวะได้ยังไง
"เฮ้อ..."
เมื่อทราบเรื่องเหล่านี้ ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นก็เพียงถอนหายใจ แล้วบอกกับมิโตคาโดะ โฮมุระและอุทาทาเนะ โคฮารุคนอื่น ๆ ว่า "พวกนายนำหน่วยลับไปตามหาโฮคาเงะรุ่นที่สี่ ส่วนที่เหลือที่นี่ให้ข้าจัดการเอง"
"ฮิรุเซ็น!"
มิโตคาโดะ โฮมุระจะเอ่ยอะไรบางอย่างทันที แต่ถูกซารุโทบิ ฮิรุเซ็นขัดขึ้นว่า "ทำตามที่ข้าบอก นี่คือคำสั่ง"
เมื่อเป็นเช่นนี้ มิโตคาโดะ โฮมุระและอุทาทาเนะ โคฮารุก็ยากจะกล่าวอะไรอีก
เวลานี้สถานการณ์พิเศษ โฮคาเงะรุ่นที่สี่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย หมู่บ้านยังได้รับความเสียหายยับเยินเช่นนี้ ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นผู้เป็นโฮคาเงะรุ่นที่สามย่อมมีสิทธิ์จัดการเรื่องราวเหล่านี้
อุทาทาเนะ โคฮารุทอดสายตามองอุจิวะ โคคาวะ แววตาส่อเค้าเตือนอย่างแรงกล้า
"มองอะไร ยายแก่!" (ยิ้ม)
"แก..."
อุทาทาเนะ โคฮารุโกรธจัด อยากจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดออกมา
นางเพียงแค่นเสียงเย็น แล้วพากันออกไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับมิโตคาโดะ โฮมุระ
ในลานนั้นก็เหลือเพียงซารุโทบิ ฮิรุเซ็นกับนินจาหน่วยลับสองสามนาย รวมถึงชิมุระ ดันโซที่ยังนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น
"พาดันโซกับพวกของรากไม้ไปรักษาเถอะ"
ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นออกคำสั่งอีก พลางมองไปที่อุจิวะ โคคาวะ เหมือนกลัวว่าเขาจะขัดขวาง
แต่อุจิวะ โคคาวะก็ไม่ได้ขัดขวาง กลับทำให้ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นรู้สึกแปลกใจ